XX. Quand, après avoir fait un immense massacre

διαφθε(ραντες άνεχα>ρησαν οπίσω, και σκότος έπέσ*/εν, ούχ, ώσπερ έπ' ευτυχή ματ ι τοσούτο}, τον στρατον έδέξαντο παιάνες έπινίκιοι, και πότοι κατά σκηνας, και φιλοφροσύναι περί δείπνα, και, τό πάντων ήδιστον άνδράσιν ευτυχώς μεμαχημένοις, ύπνος ήπιος * (Wech., ρ. 417.) αλλ' έκείνην μάλιστα τήν νύκτα φοβεραν και ταραγωΟΊ] διήγαγον. ΤΗν μεν γαρ αύτοΐς άχαράκωτον το στρατόπεδον και άτείχιστον ■ άπελείποντο1 δε των βαρβάρων έτι πολλαι μυριάδες αήττητοι, και συμμεμιγμένων τούτοις όσοι διαπεφεύγεσαν , των Άμβρώνων οδυρμος ην δια νυκτός, ου κλαυθμοΐς ούόέ στεναγμοις ανθρώπων έοικώς, άλλα θηρομιγής τις ώρυγή και βρύχημα μεμιγμένον άπειλαϊς και θρήνοις, άναπεμπομενον εκ πλήθους τοσούτου, τά τε πέριξ ορη και τα κοΐλα του ποταμού περιεφώνει. Και κατείχε φρικώδης ήχος το πεδίον, τους δέ Ρωμαίους δέος, αυτόν τε τόν Μάριον εκπληξις, άκοσμόν τίνα και ταραχώδη νυκτομαχΐαν προσδεχομενον2. Ου μην έπήλθον ούτε νυκτός, ούτε της έπιούσης ημέρας, άλλα συντάττοντες εαυτούς και παρασκευαζόμενοι διετέλουν. Έν τούτω δε Μάριος (ήσαν γαρ υπέρ κεφαλής των βαρβάρων νάπαι περικλινεΐς, και κατάσκιοι δρυμοΐς αύλώνες) ενταύθα Κλαύδιον Μάρκελλον εκπέμπει μετά τρισχιλίων οπλιτών, ένεδρεϋσαι κελεύσας κρύφα, και μαχομένοις έξόπισθεν έπιφανήναι. Τους δέ άλλους δειπνήσαντας3 έν ώρα και κοιμηθέντας, άμ ήμερα συνέταττε, προ του