Cf. Plut., Crassus, ibid

3. A Lucques. Cf. Plut., Crassus, XIV, Pompée, LI, César, XXI, supr. p. 190-191, 208-209, 234-235.

LI. (Wech., ρ. 784.) Του δε Καίσαρος έμβαλόντος1 εις έθνη μάχιμα και παραβο'λως κρατήσαντος, Γερμανοΐς δε και σπονδών γενομένων δοκοϋντος έπιθέσθαι και καταβαλεΐν τριάκοντα μυριάοας, οι μεν άλλοι τον 0'ημ.ο^ ήϊίουν ευαγγέλια θύειν, ό δε Κάτων έκέλευεν έκδιδοναι τον Καίσαρα τοις παράνομη θ εΐσ ι και μή τρέπειν εις αυτούς μηδέ άναδέχεσθαι το άγος εις τήν πόλιν. « Ου μην αλλά και τοις θεοΐς, » έ'φη, « θύωμεν2, ότι της του στρατηγού μανίας και άπονοίας τήν δίκην εις τους στρατιώτας ου

λύψας και διδάξας, ως ου Βρεττανών3 ουδέ Κελτών παΐδας, αλλ' εκείνον αύτον, ει σωφρονουσι, ^oirçziov εστίν αύτοΐς

Χ. (Wech., ρ. 865.) Έπήρτο δ' ή τε Τυρρηνία

1. Parisin. 1676, εκβαλόντος. — 2. SécReisk., Parisin. 1673; le Vatic. θύομεν.— 3. Palat., Parisin. 1672 et 1673, Vindob. βρετανών. Amyot lisait sans doute Γερμανών, il traduit « les Allemands. » Sintenis pense que c'est la vraie leçon. Le vieux traducteur latin Lapo de Florence : Non Britannorum neque Celtarum filios. Nous ne voyons pas pourquoi Caton n'aurait pas parlé ainsi. Les expéditions si hardies de César en Bretagne devaient avoir assez attiré l'attention.