VII. Έπε! γαρ αποκρουσθείς της Πλακεντίας ο Κεκίνας

περιγεγονέναι, κινδυνεύειν δέ τους εν Κρεμώνη, μετήγαγεν έκει το στράτευμα και κατεστρατοπέδευσε πλησίον των πολεμίων * έπειτα και τών άλλων έκαστος έβοήθει τω στρατηγώ. Του δέ Κεκίνα λοχίσαντος εις λάσια χωρία και ύλώδη izoXkobç δπλίτας, ιππείς δέ προεξελάσαι κελεύσαντος, (Wech., ρ. 1070.) κάν συνάψωσιν οι πολέμιοι κατά μικρόν άναχωρεΐν και άναφεύγειν, άχρι αν ύπάγοντες ούτως έμβάλωσιν αυτούς εις τήν ένέδραν, εξήγγειλαν αυτόμολοι τω Κέλσω. Και ούτος μέν ίππεϋσιν άγαθοΐς άντεξελάσας, πεφυλαγμένως δέ χρώμενος τή διώξει και τήν ένέδραν περισχών και συνταράξας έκάλει τους δπλίτας

1. Tacite, Hht., II, xxn : Et Cœcina, pudore captae temere oppugnationis, ne irrisus ac vanus iisdem castris assideret, trajecto rursus Pado, Gremonam petere intendit