XX. CAMMA

Parmi les plus puissants tétrarques de la Galatie, i! y en avait deux qui étaient unis par quelque lien de famille, c'étaient Sinatos et Synorix. Le premier, Sinatos, avait pris pour femme une jeune fille nommée Camma, aussi remarquable par la beauté de son corps que par sa fraîcheur de jeunesse, mais plus admirée encore pour ses vertus : car elle n'avait pas seulement de l'honnêteté et de l'amour pour son mari,

1. Comp. ci-après, dans les extraits du traité de Γ Amour, la même histoire racontée avec quelques variantes dans les détails. — V. aussi Poiyaen., StraL, VIII, 39. — Am. Thierry place ce fait entre 87 et Gl av. J.-C.

μεγαλο'φρων , και ποθεινή τοις ύπηκόΌις ην διαφέροντας υπ' ευγενείας και χρηστότητας ■ έπιφανεστεραν ο' αυτήν έποίει και το της Άρτέυ,ιοος ίέρειαν είναι, ην μάλιστα Γαλάται σέβουσι, περί τε πομπας αεί και θυσίας κεκοσμημένην όρασΟαι [Μεγαλοπρεπώς. Έρασθείς ούν αυτής ό 2υνόριξ, και μήτε πεισαι, μήτε βιάζεσθαι, ζώντος του ανδρός, δυνατός ών, έργον ειργάσατο δεινοΥ Άπέκτεινε γαρ δόλω τον Σινάτον, και ypovov ου πολύν διαλιπών, έμνατο τήν Κάμμαν εν τω ίερώ ποιουμένην διατριβάς1, (Wech., ρ. 258.) και φέρουσαν ουκ οικτρώς και ταπεινώς, άλλα θυμω νουν εχοντι και καιρόν περιμένοντι, τήν του Ιυνό'ριγος παρανομίαν. Ό δε λιπαρής ην περί τας δεήσεις, και λόγων εδοκει μή παντάπασιν άπορεΐν εύπρέπειαν εχόντων, ώς τα μεν άλλα Σινάτου βελτίονα παρεσχηκώς εαυτόν, άνελών δ' εκείνον ερωτι της Κάμμας, μή δι' έτέραν τινά πονηρίαν. Ήσαν ούν τοπρώτον αρνήσεις ουκ2 άγαν απηνείς της γυναικός, είτα κατά μικρόν εδοκει μαλάσσεσθαι. Και γαρ οικείοι και φίλοι προσέκειντο θεραπεία και χάριτι του Συνόριγος μέγιστον δυναμένου, πείθοντες αυτήν και καταβιαζόμενοι, τέλος δε συνεχώρει, και μετεπέμπετο προς εαυτή ν εκείνον3, ώς παρά τη θεώ της συναινέσεως και καταπιστώσεως γενησομένης. Έλθο'ντα δε δεξαμενή φιλοφρο'νως, και προσαγαγουσα τω βωμώ, κατέσπεισεν εκ φιάλης, και το μεν έξέπιεν αυτή, το δ' εκείνον έκέλευσεν * ην δε πεφαρμαγμένον μελίκρατον. Ώς δ' είδε πεπωκοτα,

1. Thomas Corneille a fait de l'histoire de Gamma le sujet d'une tragédie qui eut du succès en son temps (1661). Dans cette pièce l'intrigue est assez hien entendue; mais La Harpe observe avec raison que c'est un bien faible mérite, « quand l'intrigue n'attache que l'esprit et qu'il n'y a rien pour le cœur. »

2. ούκ est de trop; le lien des idées gagnerait à sa suppression.