Suidas, τας χαράδρας

totale d'Annibas, si, au moment même, ayant eu quelque crainte et prévoyant ce qui allait arriver, il n'eût fait marcher en tête les équipages et la cavalerie, et les hoplites à la queue. Ce corps soutint les autres et le désastre s'en trouva moindre : il arrêta le choc des barbares. Cependant cet incident n'empêcha pas qu'on ne perdît là un grand nombre d'hommes, de bêtes de somme et de chevaux. Les ennemis, étant maîtres des hauteurs, avançaient sur les flancs des montagnes du même pas que les étrangers, et, faisant rouler des rochers sur les uns , atteignant de loin les autres à coups de pierres, ils les mettaient en un si complet désarroi, en un si grand péril qu'Annibas fut obligé de passer la nuit avec la moitié de son armée sur une roche blanche (nue?), dans une forte position, pour protéger ses chevaux et ses bêtes de somme dont il se trouvait séparé, jusqu'à ce qu'ils fussent sortis de cette gorge, ce qui ne se fit pas sans peine et prit toute la nuit1. Le lendemain, les ennemis s' étant éloignés, Annibas rejoignit ses chevaux et ses bêtes de somme , et s'avança jusqu'aux cols les plus hauts des Alpes, ne rencontrant plus les barbares réunis en masse, mais par groupes et par places, et ainsi encore incommodé par eux; car, soit sur ses derrières, soit à son avant-garde, ils lui enlevaient quelque partie de ses bagages par des charges faites à propos. Il tira

1. Tite-Live, ibid., xxxiv : Ubi in angustiorum viam ex parte

altéra subjectam jugo insuper imminenti ventum est, undique ex insidiis barbari a fronte, a tergo coorti, cominus eminus petunt;

saxa ingentia in agmen devolvunt occursantes per obliqua

montani, perrupto medio agmine, viam insedere : noxque una Annibali sine equitibus atque impedimentis acta est.

(Cas., ρ. 207.) γαρ τόπον ύπαρχοι της πορείας ταύτα, προς τούτο το μέρος ουκ έτόλμων οι πολέμιοι προσιέναι, το παράδοξον έκπληττόμενοι της των ζώων φαντασίας. Έναταΐος οε οιανύσας εις τας ύπερβολάς, αύτοΰ κατεστρατοπέδευσε, και δύ' ημέρας προσέμεινε, βουλόμενος άμα (Λεν άναπαύσαι τους διασωζο μένους, άμα δέ προσδέξασθαι τους υπολειπόμενους1. Έν ώ καιρώ συνέβη πολλούς μεν ίππους των άπεπτοη μένων, πολλά δ' υποζύγια των άπερριφότων τα φορτία, παραδόξως άναδραμεΐν τοις στίβοις έπο'μενα και συνάψαι προς τήν παρεμβολήν.

LIV. Της δέ χιόνος ήδη περί τοις άκροις2 αθροιζόμενης δια το συνάπτει ν τήν της Πλειάδος δύσιν3, θεωρών τα πλήθη δυσθύμως διακείμενα, και δια τήν προγεγενημένην ταλαιπωρίαν, και δια τήν έτι προσδοκωμένην , έπειρατο συναθροίσαςπαρακαλεΐν, μίαν έχων άφορμήν εις τούτο, τήν της 'Ιταλίας ένάργειαν4 * ούτω γαρ ύπεπεπτώκει τοις προειρημένοις ορεσιν, ώστε συνθεωρουμένων άμφοΐν, ακροπόλεως φαίνεσθαι διάθεσιν έχειν τάς "Αλπεις της όλης 'Ιταλίας. Διόπερ ένδεικνύμενος αύτοϊς τα περί τον Πάδον

1. Plusieurs mss. et quelques êditt. υπολειπομένου ς. Le Vatic., υπολ.