I. Au printemps de l'an de Rome 535, av. J.-C

και φυγοπονίας, ί'ν' εάν κακοπαθούντες τρέπωνται πάλιν εις τούπίσω, κωλύη δια τών ιππέων και προσφέρη τάς χείρας αύτοίς. Οι μεν ουν "Ιβηρες και Λίβυες δι' ακεραίων τών ελών ποιούμενοι τήν πορείαν μετρίως κακοπαθοϋντες ήνυον, ως αν και φερέκακοι πάντες οντες και συνήθεις ταίς τοιαύταις ταλαιπωρίαις. (Cas., ρ. 231.) Οι δέ Κελτοί δυσχερώς μεν εις τούμπροσθεν προύβαινον, τεταραγμένων 2 και διαπεπατη μένων εις βάθος τών ελών, έπιπόνως δέ και ταλαιπώρως ύπέμενον τήν κακοπάθειαν, άπειροι πάσης της τοιαύτης οντες κακουχίας. Έκωλύοντο δέ πάλιν άπονεύειν εις τούπίσω δια τους έφεστώτας αύτοΐς ιππείς. Πάντες μέν ουν έκακοπάθουν, και μάλιστα δια τήν άγρυπνίαν, ως αν έξης ημέρας τέτταρας και τρεις νύκτας συνεχώς δι' ύδατος ποιούμενοι τήν πορείαν * διαφεροντως γε μήν ίπόνουν και κατεφθείροντο υπέρ τους άλλους οι Κελτοί.

LXXXII "Ο γε μήν Αννίβας άμα μέν εις τούμπροσθεν ώς προς τήν Ρώμην προήει δια της Τυρρηνίας, εύώνυμον μέν πόλιν έχων τήν προσαγορευομένην Κυρτώνιον και τα ταύτης ορη, δεξιάν3 δέ τήν Ταρσιμένην4