ΠΟΛΤΒΙΟΤ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΙΖ, III

εγγίζοντας. Γ'Οθεν ήναγκάσθησαν ούτοι μέν ποιεΐσθαι τήν άποχώρησιν επί τα κέρατα και τας εκ τούτων ευρυχωρίας1. (Extr. anc, fragm. Ι.)

XI. (Cas., ρ. 750.) Ούτοι δέ (οι των Ελλήνων πρεσβευταί) παρεγενήθησαν εις τήν Ρώμην προ του τήν σύγκλητον διαλαβεΐν υπέρ των εις τούτον τον ένιαυτον καθεσταμένων, πότερον αμφότερους υπάτους εις τήν Γαλατίαν, ή τον έτερον αυτών δεήσει πέμπειν επί Φίλιππον. Πεπεισμένων δέ δια των Τίτου φίλων, μένειν τους υπάτους αμφότερους κατά τήν Ίταλίαν δια τόν από των Κελτών <γό£ον, εισελθοντες εις τήν σύγκλητον πάντες, κατηγορούν άποτόμως του Φιλίππου

XII. (Cas., ρ. 751 .) Ή δέ σύγκλητος τους μέν υπάτους αμφότερους εις Γαλατίαν έξαπέστειλε, καθάπερ επάνω προεΐπα (Extr. anc, fragm. Ι.)

XX Άλλα μήν και τοις "Ελλησι ταπεινωθήναι

μέν επί πολύ συμφέρει τήν Μακεδο'νων αρχήν, άρθήναί γε μήν ουδαμώς. Τάχα γαρ αυτούς πείραν λήψεσθαι της Θρακών και Γαλατών παρανομίας * τούτο γαρ ήδη και πλεονάκις γεγονέναι (Extr. anc, fragm. Ι.)

1. Comp. le récit d'Appien, Punie, XLI1I ss., et la suite de celui

de Tite-Live, môme livre : in cornua vacuumque circa campum

extra prœlium ejecere, etc.