Άλησο'α, (Γάλη {aie), course errante

2. Gomp. Timagène, cité par Am. Marcellin, supr. p. 336-337. Tout ce passage semble autoriser la conjecture de Valois, Graiarum pour harum, rejetée par les derniers éditeurs.

XX. Οι δέ ταύτην τήν χώραν κατοικοϋντες Λίγυες νέμονται γήν τραχεΐαν και παντελώς λυπράν * των δ' εγχωρίων ταΐς έργασίαις και ταΐς της κακοπαθείας ύπερβολαΐς φέρει καρπούς προς βίαν ολίγους1. Διό και τοις ογκοις εισί συνεσταλμένοι και δια τήν συνεχή γυμνασίαν εύτονοι. Τής γαρ κατά τήν τρυφήν ραστώνης πολύ κεχωρισμένοι ελαφροί μεν ταΐς εύκινησίαις εισίν, εν δέ τοις πολεμικοΐς άγώσι ταΐς άλκαΐς διάφοροι. Καθόλου δέ των πλησιοχώρων το πονεΐν συνεχώς ήσκηκότων, και τής χώρας πολλής εργασίας προσδεομένης, είΟίκασι τας γυναίκας των κακοπαΟειών των εν ταΐς έργασίαις κοινωνούς ποιεΐσθαι. Μισθού δέ παρ' άλλήλοις εργαζομένων τών τε ανδρών και τών γυναικών, ιδιόν τι και παράδοξον καθ' ήμας συνέβη περί μίαν γυναίκα γενέσθαι. "Εγκυος γαρ ούσα και μετά τών ανδρών εργαζομένη μισθού, μεταξύ συνεχόμενη ταΐς ώδΐσιν άπήλθεν εις τινας θάμνους αθορύβως • εν αίς τεκούσα, και το παιδίον φύλλοις ενειλήσασα, τούτο μέν εις τινας θάμνους άπέκρυψεν, αυτή δέ συμμίξασα τοις έργαζομένοις , τήν αυτήν έκείνοις ύπέμενε2 κακοπάθειαν, ουδέν δηλώσασα περί του συμβεβηκοτος ■

1. Glarom. II, βίον. Diodore revient plus loin (ci-après liv. V, 39) sur les mœurs des Ligures; il en parle presque dans les mêmes termes : quelques phrases sont reproduites textuellement, δια τήν

συνέχειαν τών γυμνάσιων, έντονοι. Συνεργούς εχουσι γυναίκας, etc. —

Virgile, énumérant {G. Il, 167 ss.) les robustes populations de l'Italie, n'a pas oublié « le Ligure endurci aux fatigues, assuetumque malo Ligurem. » Cf. Mn., X, 185; XI, 701 et 715 ss.

2. Coisl. et Vindob. Ι, ύπέμεινε, admis par L. Dindorf, Lips. 2.