Clarom. II, Venet., καταλιπεϊν

gés y passent sans accident. Plusieurs grands fleuves coulent à travers la Galatie et leurs cours coupent les plaines en sens divers, les uns sortant de lacs sans fond, les autres de montagnes où ils ont leurs sources et leur premier écoulement. Quelques-uns vont se jeter dans l'Océan, d'autres dans notre mer. Le plus grand de ceux qui versent leurs eaux dans notre mer est le Rhodan qui a ses sources dans les monts Alpées, et se décharge par cinq bouches dans la mer. De ceux qui s'écoulent dans l'Océan, les plus grands semblent être le Danubie1 et leRhèn sur lequel, de notre temps, Csesar appelé dieu jeta un pont [d'une hardiesse] incroyable, y fit passer à pied sec son armée et dompta les Galates de la rive opposée2. Il y a encore plusieurs autres fleuves navigables dans la Celtique, mais il serait long de les décrire. Presque tous saisis par le froid et congelés font de leur cours des ponts ; mais comme la glace, en raison de sa surface naturellement très polie, peut faire glisser ceux qui y passent, on jette de la paille dessus et ainsi le passage ne présente plus de danger.

XXVI. Il se produit dans la plus grande partie de la Galatie un fait d'une nature particulière et incroyable; nous ne croyons pas qu'il convient de la passer sous silence. Les vents qui viennent du couchant d'été et de l'Ourse soufflent d'habitude avec une telle impétuosité et une telle puissance qu'ils enlèvent

1. En grec Δανούβιος, en latin Danubius, vulgairement en français Danube ; ici, comme partout autant que possible, nous reproduisons la physionomie du nom ancien, pour marquer la filiation des dérivés, danubien, danubienne. —2. Diodore confond toujours les Gaulois et les Germains; il ne se borne pas, comme quelques autres auteurs, à constater entre eux une communauté d'origine. V. dans

δύναμιν ώστε άναρπάζειν άπο της γης λίθους χειροπληθιαίους τοις μ,εγέθεσι και των ψηφίδων άδρομερή κονιορτον • καθόλου δε καταιγίζοντες λάβρως άρπάζουσιν άπο μεν των ανδρών τα όπλα και τάς έσθήτας, άπο δε των ίππων τους άναβάτας. Δια δε την ύπερβολήν του ψύχους διαφθειρομένης της κατά τον αέρα κράσεως ούτε οινον ούτε έ'λαιον φέρει ■ διοπερ των Γαλατών οι τούτων τών καρπών στερισκόμενοι πόμα1 κατασκευάζουσιν εκ της κριθής το προσαγορευο'μενον ζύθος2, και τα κηρία πλύνοντες τω τούτων άποπλύματι χρώνται. Kdboivot δε οντες καθ' ύπερβολήν τον είσαγόμενον ύπο τών έμπορων οινον άκρατον εμφορούνται, και δια τήν έπιθυμίαν λάβρω χρώμενοι τω ποτώ και μεθυσθέντες εις ύπνον ή μανιώδεις διαθέσεις τρέπονται. Διο και πολλοί τών 'Ιταλικών εμπόρων οια τήν συνήθη φιλαργυρίαν ερμαιον ηγούνται τήν τών Γαλατών φιλοινίαν. Ούτοι γαρ δια μεν τών πλωτών ποταμών πλοίοις, δια δε της πεδιάδος χώρας άμάξαις κομίζοντες τον οινον, άντιλαμβάνουσι τιμής πλήθος άπίστον • δίδοντες γαρ οίνου κεράμιον άντιλαμβάνουσι παϊδα, του πόματος διάκονον άμειβο'μενοι.

XXVII. Κατά γαρ τήν Γαλατίαν άργυρος μεν το σύνολον3 ού γίνεται, χρυσός δε πολύς, ον τοις έγχωρίοις (Rhod., ρ. 305.) ή φύσις άνευ μεταλλείας και κακοπαθείας4 υπουργεί5. Ή γαρ τών ποταμών ρύσις6 σκόλιους