DIODORE, LIV. XIV. INVASION GAULOISE

XGIII Le peuple des Romains mit à part le

dixième du butin (fait à la prise de Vèies); avec le produit on fabriqua un cratère d'or qui fut consacré

à Delphes Ceux qui portaient ce cratère, après

l'avoir consacré [et déposé] dans le trésor des Massaliètes, s'en revinrent à Rome

CXIII. Au temps où Dionysios pressait le siège de Rhègium, les Celtes habitant au delà des Alpes, ayant traversé les défilés de ces montagnes, occupèrent avec de grandes forces le pays situé entre l'Apennin et les Alpes, après en avoir chassé les Tyrrhènes qui l'habitaient1. Quelques-uns disent que ces derniers étaient une colonie des douze cités de la Tyrrhènie; d'autres, que des Pélasges, avant la [guerre] de Troie, avaient quitté la Thessalie à cause du déluge de Deucalion, et étaient venus habiter cette contrée. Les Celtes donc l'ayant partagée entre leurs peuplades, ceux qu'on appelle Sénons eurent pour leur lot des terres hautes dans la montagne la plus éloignée, le long de la mer. Comme le climat y est brûlant, ils s'y trouvèrent mal et eurent hâte de changer de demeures; ayant armé leurs jeunes gens, ils les envoyèrent à la recherche d'un pays où ils pourraient habiter2. Cette troupe, qui comptait environ trente mille hommes, ravagea le pays des Clusins. A ce moment, le peuple desPiomains envoya en Tyrrhènie des députés pour savoir ce que c'était que cette expédition des Celtes. Les députés, arrivés à Clusium et voyant les dispositions prises

1. Tite-Liv. V, 33 et suiv. — Comp. Polybe, 11, xvn, supr. p. 58- 59 et suiv. Plutarq., Camil. xvn.

2. An de R. 364, av. J.-G. 388. — Comp. Tite-Liv. ib. p. 35 et suiv., et Plutarq., Camil. xvm et suiv.

μένην, ανδρειότεροι μάλλον ή φρονιμώτεροι γενηθέντες παρετάξαντο τοις Κλουσίνοις1 τυρός τους πολιορκουντας. Εύημερήσαντος δε θατέρου των πρεσβευτών καί τίνα των ενδοξότερων έπαρχων άποκτείναντος , γνόντες οι Κελτοί το ytyovbç εις Ρώμην πρέσβεις απέστειλαν τους έξαιτήσοντας τον πρεσβευτή ν τον άδικου πολέμου προκαταρξάμενον. Ή δε γερουσία το μεν πρώτον έπειθε τους πρεσβευτας τών Κελτών χρήματα λαβείν περί τών ήδικη μένων * ως δ' οΟ προσεΐχον, έψηφίσαντο παραδουναι τον κατηγορούμενον. Ό δε πατήρ του μέλλοντος παραδίδοσθαι , τών χιλιάρχων εις ων τών τήν ύπατικήν έξουσίαν ενόντων, προεκαλέσατο τήν δίκην επί τον δήμον, και δυνατός ων επί τοις πλήθεσιν, επεισεν άκυρον ποιήσαι τήν κρίσιν της συγκλήτου. Ό μεν ούν δήμος τοις έμπροσθεν χρονοις πάντα πειθομενος τη γερουσία, τότε πρώτον ήρξατο διαλύειν το κριθέν ύπο της συγκλήτου.

CXIV. Οι δε τών Κελτών πρέσβεις παραγενηθέντες εις το σφέτερον στρατόπεδο ν άπήγγειλαν τήν τών Ρωμαίων άπόκρισιν. 'Εφ' ή μεγάλως άγανακτήσαντες, και προσλαβόμενοι παρά τών ο^οε^νών δύναμιν, έπ' αυτήν ήπείγοντο τήν Ρώμην, οντες πλείους τών έπτακισμυρίων. (Rhod., ρ. 322.) Οι δε χιλίαρχοι τών Ρωμαίων επί της ιδίας εξουσίας οντες2, και τήν τών Κελτών ϊοοΰον άκούοντες, απαντάς τους εν ηλικία καθώπλισαν. 'Εξελθόντες δε πανδήμει και διαβάντες τον Τίβεριν, παρά τον ποταμόν ήγαγον τήν δύναμιν σταδίους ογδοήκοντα, και τών Γαλα-

1. Sic Gluwer; les mss. Καλουσίοις, comme plus haut pour le nom de la ville, Καλούσιον.

2. Tite-Liv. ib. 35 : tanto plus gratia atque opes valuere, ut

quorum de pœna agebatur, tribuni militum consulari potestate in insequentem annum crearentur