XII. Άποσταλέντων δε πρεσβευτών εκ Ρώμης επί Κελ

τούς, έπεί ήκουσεν εις των πρεσβευόντων Κόιντος Φάβιος τους βαρβάρους επί προνομήν έξεληλυθέναι , συνάπτει πόλεμον αύτοΐς και τον των Κελτών ηγεμόνα αναιρεί * άποστείλαντες δε εις Ρώμην οι βάρβαροι ήξίουν3 παραδιδόναι σφίσι τον άνδρα και τον άδελφον αύτου έκδοτους, ποινάς ύφέξοντας τών άπολωλότων. Παρελκούσης δε της βουλής τάς αποκρίσεις, επί την Ρώμην τον πόλεμον άναγκαιως4 οι Κελτοί μετήγαγον. Οι δε Ρωμαίοι άκούσαντες έξήεσαν εκ της πόλεως άγοντες εκ μεν τών επίλεκτων τε και κατηθλημένων εν τοις πολέμοις στρατιωτών τέτταρα τάγματα εντελή * εκ δε τών άλλων πολιτών τους κατοικίδιους τε και σχολαίους και ήττον ώμιληκότας πολέμοις πλείους οντάς αριθμώ τών ετέρων. Τούτους δη τρεψάμενοι ο! Κελτοί [και] σύμπασαν τήν ίώμην άνευ του Καπιτωλίου παρεστήσαντο. (Ibid.)