XXV. Οί δε ΚελτοΙ κατάραντες εις τήν Τυρρηνίαν

έπεπορεύοντο τήν χώραν, πορθουντες άδεώς ■ otôzvoç δ' αύτοΐς άντιταττομένου, τέλος έπ' αυτήν ώρμησαν τήν Ρώμην. "Ηδη δ' αυτών περί πολιν όντων ή καλείται μέν Κλούσιον1, απέχει δ' ήμερων τριών οδον άπο της Ρώμης, προσαγγέλλεται διότι κατόπιν αύτοΐς έπονται και συνάπτουσιν αϊ προκαθήμεναι τών Ρωμαίων εν τη Τυρρηνία δυνάμεις. Οί δ' άκούσαντες έξ υποστροφής άπήντων, σπεύδοντες τούτοις συμβαλεΐν. Έγγισαντες δ' άλλήλοις ήδη περί δυσμάς ήλιου, τότε μεν εν συμμέτρω διαστήματι καταστρατοπεδεύσαντες ηυλίσθησαν αμφότεροι. Της δε νυκτός επιγενόμενης πυρά άνακαύσαντες οί ΚελτοΊ τους μεν ίππεΐς άπέλιπον, σύνταξα ντες άμα τω φωτί συμφανεϊζ γενομένους τοις πολεμίοις ύποχωρείν κατά τον αύτον στίβον. Αυτοί δέ λαθραιαν ποιησάμενοι τήν άποχώρησιν ως επί πολιν Φαισόλαν2, αύτου παρενέβαλον, προθεσιν έχοντες άμα μέν έκδέχεσθαι τους εαυτών ιππείς, άμα δέ παραδόξως ένοχλήσαι τήν τών ύπεναντιων Ιφοδον. Οί δέ Ρωμαίοι της ημέρας επιγενόμενης συνιδόντες τους ιππείς αυτούς, και νομισαντες τους Κελτούς άποδεδρακέναι, κατά σπουδήν ήκολούθουν τοις ίππευσι κατά τήν εκείνων άποχώρησιν. (Cas., ρ. 114.) Γ'Αμα δέ τω συνεγγ(ζειν τοις πολεμίοις διαναστάντων τών Κελτών, και συμπεσόντων αύτοίς, ην άγων τας αρχάς εξ άμφοϊν βίαιος. Τέλος δέ καθυπερεχο'ντων τών Κελτών τη το'λμη και τω πλήθει,

consulis exercitu octingenta millia armatorum fuisse referuntur, sicut Fabius historicus, qui ei bello interfuit, scripsit. Ex quibus Romanorum et Gampanorum fuerunt peditum trecenta quadraginta octo millia ducenti, equitum vero viginti sex millia sexcenti; cetera multitudo sociorum fuit.