Tous les mss., προσήγε; correct, de Casaubon

De leur côté, les chefs des Galates, voyant les feux dans la nuit, et conjecturant que les ennemis étaient proche, tenaient conseil. Le roi Anèroëste leur exposa son avis; il dit que, possesseurs d'un pareil butin, — et en effet, tels étaient, à ce qu'il paraît, le nombre des prisonniers, des bestiaux, la quantité des bagages qu'ils avaient, qu'on ne le saurait dire — il ne fallait plus s'exposer aux dangers, ni mettre au jeu tout leur avoir, mais s'en retourner tranquillement dans leurs foyers ; puis, une fois débarrassés de leurs bagages, et ainsi plus à l'aise, attaquer de nouveau, si bon leur semblait, et avec toutes leurs forces la puissance des Romains. Gomme il leur parut bon de se conduire dans les circonstances présentes d'après l'avis d' Anèroëste, après avoir pris cette résolution dans la nuit, ils décampèrent avant le jour et tirèrent le long de la mer par le pays des Tyrrhènes. Or Leucius ayant pris sur le tertre la partie de la légion ainsi sauvée, et l'ayant jointe à ses propres troupes, jugea que son intérêt n'était pas de courir les hasards d'une bataille rangée, mais plutôt de suivre les ennemis en observant les moments et les lieux propices où il pourrait les incommoder ou leur arracher leur butin. XXVII. Vers le même temps1, le consul Gaïus Atilius, qui, ramenant de Sardone ses légions, avait débarqué à Pise, tira avec son armée vers Rome, faisant route à l'inverse des ennemis. Déjà les Celtes

1. An de Rome 529, av. J.-G. 225. — Polybe est le seul écrivain de l'antiquité de qui il nous reste des détails sur ces luttes des Gaulois et des Romains dans la Cisalpine. Ceux qu'on trouve en plus dans les histoires modernes sont des commentaires ajoutés par leurs auteurs.

οι προνομεύοντες εξ αυτών ε μ/πεσόντες εις τους παρά του Γαΐου προπορευόμενους1 έάλωσαν * καί τά τε προγεγονότα διεσάφουν άνακρινόμενοι τω στρατηγώ καί τήν παρουσίαν αμφοτέρων τών στρατοπέδων άνήγγελλον, σημαίνοντες διότι τελέως σύνεγγυς εισιν οι Κελτοί καί τούτων κατόπιν οι περί τον Λεύκιον2. Ό δε τα μεν ξενισθείς επί τοις προσπίπτουσι , τα δ' εύελπις γενόμενος επί τω δοκεϊν μέσους κατά πορείαν3 άπειληφέναι τους Κελτούς, τοις μεν χιλιάρχοις παρήγγειλε τάττειν τα στρατόπεδα, καί βάδην εις τούμπροσθεν προάγειν, καθ' όσον αν οι τόποι προσδέχωνται τήν μετωπηδον ï(foSov. Αύτος δε συνθεωρήσας εύκαιρως λόφον κείμενον ύπερ τήν όδόν, υφ' δν έδει παραπορευθήναι τους Κελτούς, άναλαβών τους ίππεΐς, ώρμησε σπεύδων προκαταλαβέσθαι τήν άκρολοφίαν καί ποώτος κατάρξαι του κινδύνου, πεπεισμένος της επιγραφής τών έκβαινόντων πλείστον ούτω κληρονομήσειν. 01 δε Κελτοί το μεν πρώτον τήν παρουσίαν τών περί τον Άτίλιον άγνοουντες, εκ δε του συμβαίνοντος ύπολαμβάνοντες τους περί τον Αίμίλιον περιπεπορεΰσθαι4 τήν νύκτα τοις ίππευσι καί προκαταλαμβάνεσθαι τους τόπους, ευθέως έξαπέστελλον τους παρ' αυτών ίππεΐς καί τινας τών ευζώνων, άντιποιησο μένους τών κατά τον βουνον τόπων. Ταχύ δε συνέντες τήν του Γαιου παρουσίαν εκ τίνος τών άχθέντων αιχμαλώτων, σπουδή παρενέβαλλον τους πεζούς, ποιούμενοι τήν εκταξιν άμα προς έκατέραν τήν έπιφάνειαν, καί τήν απ' θύρας καί τήν κατά πρόσωπον ■ οος μέν γαρ

1. Vatic. Προπορευσαμενους, conservé par Schweigh., Didot. — Bavar.

προπορευόμενους, d'où les éditt.