XXXIII. (Cas., ρ. 188.) Έπί δε της Ιβηρίας

XXXIV. 'Αννίβας δε πάντα προνοηθείς περί της ασφαλείας τών τε κατά Λιβύην πραγμάτων και τών εν 'Ιβηρία λοιπόν έκαραδόκει και προσεδέχετο τους παρά τών Κελτών προς αυτόν αποστελλόμενους * σαφώς γαρ έξητάκει και τήν άρετήν της υπό τας "Αλπεις και περί τον Πάδον ποταμόν χώρας και το πλήθος τών κατοικούντων αυτήν, ετι δε τήν προς τους τζολεμους τών ανδρών τόλμαν, και το μέγιστον, τήν ύπάρχουσαν δυσμένειαν αύτοΐς εκ του προγε- ^ονότος πόλεμου πρόο Ρωμαίους, υπέρ où διήλθομεν ήμεΐς έν τή προ ταύτης βίβλω, χάριν του συμπεριφέρεσθαι τους έντυγχάνοντας τοις νυν μέλλουσι λέγεσθαι. Διόπερ εϊχετο ταύτης της (Cas., ρ. 189.) ελπίδος, και παν ύπισχνεΐτο, διαπεμπόμενος επιμελώς προς τους δυνάστας τών Κελτών

t. Sic. Vatic. et Flor. — Les autres mss. et Schweigh. ΡωμοαΌις.

XVI Il arriva vers ces temps-là (les temps

des affaires des Zacanthaees1) que Dèmètrios de Pharos, oubliant les bienfaits passés des Romains, par lui méprisés même d'abord en raison de la crainte que leur avaient inspirée les Galates, et, à cette heure, pour celle que leur causaient les Carchèdonies , avait mis toutes ses espérances dans la maison [royale] des Macédones, parce qu'il avait fait la guerre avec eux, et qu'il avait pris part à la lutte d'Antigone contre Cléomène : il ravageait en conséquence et subjuguait les villes de l'Illyride qui étaient sous l'obéissance des Romains; il avait, contrairement aux traités, navigué au delà du Lissos avec cinquante brigantins et ravagé plusieurs des îles Gyclades

XXXIII En Ibèrie, il (Annibas) laissa à son

frère Asdrubas trois cents Ligystins

XXXIV. Annibas avait pris toutes les mesures pour la sécurité de la Libye et de l'ibèrie; dès lors, l'œil au guet, il attendait les courriers qui lui étaient envoyés de chez les Celtes. Il avait demandé des renseignements certains sur la fertilité du pays situé au pied des Alpes et le long du Pade, sur le nombre des habitants, sur les dispositions des hommes par rapport à la guerre, principalement sur l'animosité qui leur restait de la dernière guerre contre les Romains, guerre dont nous avons parlé dans le livre précédent pour préparer les lecteurs à ce qui va être dit. Aussi Annibas s'attachait-il à cette espérance et faisaitil toutes sortes de promesses dans les messages qu'il

1. Les Sagontins. — Sagonte, en grec Ζακάνθα. — 01. GXL, 2, An de Rome 535, av. J.-C. 219.

και τους επί τάδε και τους εν αύταϊς ταΐς "Αλπεσιν ένοικούντας, μόνως αν1 ύπολαμβάνων εν 'Ιταλία συστήσασθαι τον προς Ρωμαίους πόλεμον , ει δυνηθειη διαπεράσας τάς προ του δυσχωριας εις τους προειρημένους άφικέσθαι τόπους και συνεργοΐς και συμμάχοις χρήσασθαι Κελτοϊς εις τήν προκειμένην έπιβολήν. Άφικομένων δε των αγγέλων, και τήν τε των Κελτών βούλησιν καί προσδοκίαν άπαγγειλάντων, τήν τε των Άλπινων2 ορών ύπερβολήν έπιπονον μεν καί δυσχερή λίαν, ου μήν αδύνατον είναι φασκόντων, συνήγε τάς δυνάμεις εκ της παραχειμασιας υπό τήν εαρινή ν ώραν. Προσπεπτωκότων δε προσφάτως αύτω καί τών εκ της Καρχηδόνος, έπαρθείς τω θυμώ καί πιστεύων τη τών πολιτών εύνοια, παρεκάλει τας δυνάμεις φανερώς ήδη προς τον κατά Ρωμαίων πόλεμον, έμφανίζων μεν δν τρόπον ίχοοτον αύτον έγχειρήσαιεν αιτεΐσθαι Ρωμαίοι καί πάντας τους του στρατοπέδου προεστώτας, υποδεικνύων δε τήν της χώρας άρετήν, εις ην άφίξονται, καί τήν τών -Κελτών εύνοιαν καί συμμα^ιαν. Εύθύμως δε τών όχλων αύτω3 συνεξισταμένων, έπαινέσας καί παραγγείλας τακτή ν ήμέραν, εν ή τήν i%oSo^ ποιήσεται, τότε μεν διέλυσε τήν έκκλησίαν.