Lib, III (y
l'huxManiste 5 5
La charge du capitaine Peyrot gravissant le coteau sous le feu de l'arquebuserie ennemie est comparée à une avalanche :
Saevit Monlucus, mediisque in millibus hasta Terribilis fulget, robur viresque ministrat Ipse suis, inque hostem effusis immitit habenis... Compulit in saltus et niox trepidantia castra Vicinos, campo victorque potitur aperto Monlucus, planoque invictus signa ferebai iEquore ^
L'épisode se termine par un éloge enthousiaste du terrible vainqueur; puis brusquement le ton change. La France supplie les protestants et les catholiques de mettre fin à leurs querelles et d'avoir pitié de leur mère commune :
Pœnarum exhaustum satîs est; mea gratia tangat Vos, cives, istos animes inflectite tandem.
Parcite jam matri, jam parcite bella movere, Parcite cognatis; oculis haud aspicit aequis Haec hominum superum sator : jam parcite vestris, O cives, rébus ! quidnam discrimine tanto Tenditis in vosmet, meque ipsam proditis hosti?... O pueri, et vestras ne in viscera vertite vires Communis patriae, quam nunc servate nientem.
Vos ego progenui, fovi gremioque recepi Nostro, non vobis alimentaque mitia^ fruges.
Non pecori frondes unquam victumque negavi Armentis vestris ego...
Et quod rastra fero, curvis quod vertor aratris, Vulnéra quod patior totoque exerceor anno, Hoc pretium fertur pietati ? absistite, cives, O tandemque, mei cives, absistite ferre *.