‹ Grammaire historique de la langue française (volume 3)Chapitre 111 sur 124 · LIVRE DEUXIÈME · texte numérisé non relu

LIVRE DEUXIÈME

DÉRIVATION SUFFIXALE.

41 A. Thomas, Les noms composés et la dérivation (Essais de philologie française. Paris, 1897. P. 50 — 74).

84. J. Zettl, Aaslautverkennung in der franzôsichen Woribildnng (Jahres-Bericht in der k. k. Staats-Oberrealschule in Eger). Eger^

106. G. KôRTiNG, Die Nominalsuffixe (Pormenbau des franzôsischen Nomens, p. 23 — 82).

A. HoRNiNG, Die Suffixe -iccuSf-occus y 'ûccus im Franzôsischen (ZRPh. XIX, 170—188). Cf. Rom., XXIV, 607 et ZRPh., XX, 353.

A. HoRNiNG, Die Suffixe accus, iccus, occus, ucus (uccus) im Romanischen (ZRPh. XX, 335—353). Cf. Romania XXV, 626—627 (G. Paris).

116. E. Etienne, De diminutivis intenUois, colleciiDis et in malam pariem abeuntibus in francogallico sermone nominibus, Nancy, 1883.

G. Oestberg, Studier ôfver deminutioa och augmentativa Suffix i modàrn Provençalska. Diss. inaug. Upsala, 1903.

E. RiTTER, Des noms de famille français à terminaison diminutioe (Jahrbuch fur romanische und eoglische Litteratur, Vil, 174 —180).

120. J. CoLLiJN, Les suffixes toponymiques dans les langues françaises. Première partie: Développement des suffixes latins -anus, -inus, -ensis. Diss. inaug. Upsal, 1902.

Ph. Plattner, Personal' und Gentilderivate im Neafranzôsischen (ZFSL., XI, 105—166).

121. G. CoHN, Die Suffixuerwandlungen im Vulgàrlatein und im vorlitierarischen Franzôsisch nach ihren Spuren im Neafranzôsischen. Halle, 1891.

J. Rothenberg, De suffixarum mutatione in lingua Francogallica, Diss. inaug. Berlin, 1880. Cf. ZFSL. III, 558—582 (G. WUlenberg).

131. A. Thomas, La dérivation à Vaide des suffixes vocaliques (Essais de philologie française. Paris, 1897. P. 74 — 91).

160. J. CoLUJN, Les suffixes toponymiques dans les langues française et provençale. Première partie: Développement des suffixes latins -anus, -inus, -ensis. Diss. inaug. Upsal, 1902.

175. G. Baist, Das germanische Suffix -ingo (ZRPh., XXXI, 616).

185. A. ZiMMERMANN, Wic sind die aus dem Romanischen zu erschliessenden vulgârlateinischen Suffixe -attus (a), -ottus (a) und -ita entstanden? (ZRPh., XXVIII, 343—350).

Page 1