‹ Grands EcrivainsChapitre 165 sur 339 · Même épisode : vers · texte numérisé non relu

Même épisode : vers

4. Zoon : c'est l'histoire de Cimon dans Boccace; voyez le prologue de la Courtisane amoureuse.

5. Télamon et Cloris (M. Lucius et Sardica, dans l'inscription) : J:-I. Boissard, Antiquitatum romanarum quarta pare, Francfort, 1598, in-fol., tome IL, p 49; Gruter, Znscriptiones antiquæ totius orbis romani, Amsterdam, 1707, in-fol,, tome If, p. xv, n° 8 : Spuria ac supposititia, édition publiée par Grævius, qui donne, on le voit, l'inscription comme fausse. L

170 RyYux POÈMES.

Africa, huic Roma patria, cujus in amorem inlecta urenter (o si non fuissem!), dum juvenem Romam cum victore exercitu sequor redeuntem, tempestate acti sæva in piratas incidimus (hei miselli!), Fenimus ambo negociatori quoidam : ego Gallo qui me Noviomagum transtulit; hic nauclero Lusitano remex ut fuat, Quo ministerio (ah scelus!) undecim annos apud hos illosque functus dum per manus (cedo luci, siccine est), dum, inquam, per manus traditus multis in obsequium cedit miserrime, ruptus demum nocte concubia assula clam exit in littus : tantisper per saltus et sylvas liber, donec vagum in via latrones capiunt, a queis post diutinæ latrocinalis servitutis labores exantlatos heri mei filio venum distrahitur per oram. Dalmatiæ forte tunc naviganti. Ei filio conjuæ a patre destinabar. Quoi reverso ipsa (ut fit) occurrens basiolum impressura : at at! Luciolum meum pone cum sarcinulis sequentem intueor, hæreo cogitabunda sic ubi hominem noram (erat enim vultu ggraido, contractoque macie). O dilectam mi quondam faciem ! minimo minus in humum lætitia concidi exanimis, Atqui retinere labantem ee tinans corculum infit meum. Pape! quæ momento turc admiratio omnibus! Jussa ab hero cuncta retexo ordine annorum nostrorum. Evax, o plaudite : miseretur herus.. Et meum Luciolum volt patrem familias mi darier, Nuptiis dictus est dies. Adyortite. Dum accumbitur, puer e prozuma vicinia arundine (qua in adjacentis hortuli arbore considentem avem indipisceretur) per fenestram introrsum arcu adecta male destinato ictu (proh dolor!) mihi et misello huic (ehodum luci adesto, narranti lacrumæ verba sorbillant) nobis in alterius conspectu utroque convivanti vitam pectoribus transfiris aufert.

Hoc, puto, me vobis Sardica Volebat farier. Abite.

Le poème des Filles de Minée a été publié, en 1685, dans les Ouvrages de prose et de poésie dés sieurs de Maucroix et de la Fontaine, tome I, p. 190-249, et inséré, sous le n° XXVIT, dans le recueil de Fables choisies de 1694.

Il est suivi dans le premier de ces recueils (p. 250-252) d'un Avertissement dont voici le début : « Un de ces quatre récits que j'ai fait faire aux Filles de Minée contient un événement véritable, ettiré des Antiquités de Boissard. J'aurois pu mettre en la place Ja métamorphose de Céix et d’Alcionet, ou quelque autre sujet sem-

Page 1