Silence imposé sur les controverses
DECRETUM
SACRAE COXGREGATIONIS CONCILII DE QUOTIDIAXA SS. EU< HARISTIAE SUMPTIOXE
1. Sacra Triclentina Synodus, perspectas habens ineffabiles quae Christifidelibus obveniunt gratiarnm divitias, sanctissimam Eucharistiarn sumentibus (Sess. 22, cap. 6) ait : Optaret quidem sacrosancta Synodus, ut in singulis Misais fidèles adstantes non soin m spiritual; afectu, sed saeramentali etiam Euckaristiae perceptions coTnmunicarent. Quae verba satis aperte produut Ecclesiae desiderium ut omnes Christifideles illo coelesti convivio quutidie refîciantnr, et pleniores ex eo sanctifîcationis hauriant effectus.
Huiusinodi vero vota curn illo cohaereut desiderio, quo Christus Dominas incensus hoc divirmm Sacramentam instituit. Ipise enim nec semel nec obscure necessitatem innuit suae carnis crebro niandncandae suique sanguinis bibendi, praesertim his verbis : Hic est panis de coelo descendens; non. & manducaverunt patres vestri manna et mortui sunt : <j"i manducat hune panem vivet in aeternum (Ioan., vi} 69). Ex qua comparatione cibi angelici cum pane et manna facile a discipulis intelligi poterat, quemadmodum pane corpus quotidie nutritur, et manua in deserto Hebraei quotidie refecti sunt, ita animam christianam caelesti pane vesci posse quotidie ac recreari. Iusuper quod in oratione Dominica exposci iubet panem nostrum quotidianum, per id SS. Ecclesiae Patres fere
512 Appendice.
unanimes docent, non tam materialem panem, corporis escam, quam panem encharisticnm quotidie sumendûm intelligi debere.
2. Desiderium vero Iesu Christi et Ecclesiae, ut oniues Ohristifideles quotidie ad sacrum convivium accédant, in eo potiasimum est ut Ohristifideles, per sacramentum Deo coniuncti, robur inde capiant ad compescendam libidinem, ad levés culpas qnae quotidie occurrunt abluendas. et ad graviora peccata. quibus humana fragilitas est obnoxia, praecavenda : non autem praecipue ut Domini honori, ac venerationi consnlatur, nec ut sumentibus id quasi merces aut praemium ait suarum virtutuni (S. Angust. Serm. 57 in Matth. I ><■ Orat. hou,., v. '/*'). Unde S. Tridentiuum Concilium Eucharistiam vocar antidotum quo liberemur a culpis quotidianis et a peccatis mortalibus praeservemur (Sess. 13, cap. 2).
3. Hanc Dei voluutatem priores Ohristifideles probe intelligentes, quotidie ad liane vitae ac fortitudinis mensam accurrebant. Erant persévérantes in doctrina Apostolorum et communicationefractionispanis (Arf.. n. 4"J). Quod saeculis posterioril»u> etiam factum esse, non sine magno perfectionis ac sanctitatis emolumento. Sancti Patres atque ecclesiastici Scriptores tradiderunt.
4. Defervescente intérim pietate, ac potissimum postea Ianseniana lue undequaque grassante, disputari coeptum est de dispositionibus, quibus ad frequentem et quotidianani Communionem accedere oporteat, atque alii prae aliis maiores ac difficiliores, tamquam neeessarias, expostalarunt. Huiuamodi dis tationes id effecernnt, ut perpauci digni haberentur qui 8S Eucharistiam quotidie sumevent, et ex tam salutifero sacrami pleniores eftectus haurirent: contentis ceieri< eo refici aut Berne! in anno, aut siDgnlis mensibus, vel unaquaque ad summum hebdomada. Quia etiam eo severitatie ventum est, al a frequentanda caeleati mensa integri coetua exclnderentur, dti mercatorum, aur, eorum qui essent matrimonio coniuncti.
Nonniilli tameD in contrariam abierunt senteutiatn. Ili. arbitrati < 'ommunionem quotidianam iaredivinoeaae praeceptam, ne diea alla praeterirei a Commaniooe racua, praeter alia a
Décret S. Tridentiiui Synodus. 513
probato Ecclesiae usu aliéna, etiam feria vi in Parasceve Eucharistiam sumendam censebant, et ministrabant.
5. Ad haec Sancta Sedes officio proprio non defuit. Nain per decretum huius Sacri Ordinis, quod incipit Citm ad aures, diei 12 mensis Februarii anni 1679, Innocentio Pp. XI adprobante, errores liuiusmodi damnavit et abusus compescuit, simul declarans omnes cuiusvis coetus, mercatoribus atque coniugatis minime exceptis, ad Communionis frequentiam admitti posse, iuxta singnlorum pietatem et sui cuiusque Confessarii iudicium. Die vero 7 meiisis Decembris anni 1690, per decretum Sanctissimus Dominus noster Alexandri Pp. VIII, propositio Baii, purissimum Dei amorem absque ullius defectus mixtione requirens ab iis qui ad sacram mensam vellent accedere, proscripta fuit.
6. Virus tamen iansenianum, quod bonorum etiam auimos infecerat, sub specie honoris ac venerationis Eucharistiae debiti, haud penitus evanuit. Quaestio de dispositionibus ad frequentandam recte ac légitime Communionem Sanctae Sedis declarationibus supervixit; quo factum est ut nonnulli etiam boni nominis Theologi, raro et positis compluribus conditionibus, quotidiauum Communionem fidelibus permitti posse censuerint.
7. Non defuerunt aliuude viri doctrina ac pietate praediti, qui faciliorem aditum praeberent huio tam salubri Deoque accepto usui, docentes, aucfcoritate Patrum, nullum Ecclesiae praeceptum esse circa maiores dispositiones ad quotidianam, quam ad hebdomadariani aut menstruam Communionem ; fructus vero uberiores longe fore ex quotidiana Communione, quem ex hebdomadaiïa aut menstrua.
8. Quaestiones super hac re diebus nostris adauctae suut et non sine acrimonia exagitatae ; quibus Confessariorum mentes atque lidelium conscientiae perturbantur, cnm thristianae pietatis ac fervoris haud mediocri detrimento. A viris idcirco praeclarissimis ac animarum Pastoribus SSmo Duo Nostro Pio Pp. X enixae preces porrectae sunt, ut suprema Sua auctoritate quaestionem de dispositionibus ad Euclm ristiam quotidie sumendam dirimere diguaretur ; ita ut haec saluberrima
f>14 . Appendice.
ac Deo acceptissima consuetudo non modo non minuatur inter fidèles, sed potius augeatnr et ubique propagetur, hisce diebas potissiinnm, qnibus Religio ac Mes catholica uudequaque impetitur, ac vera Dei caritas et pietas haud param desideratar. Sauctitas vero Sua, cum Ipsi maxime cordi sit, ea qua pollet sollicitndine ac studio, ut christianus populus ad Sacrum convivium perquam fréquenter et etiam quotidie advocetur eiusque fructibus amplissiniis potiatur, quaestionem praedictam huic Sacro Ordini examinandam ac definiendam commisir.
Sacra igitur Coucilii Congregatio in plenariis Comitiis diei 16 meusis Dec. 1905 liane rem ad examen accuratissimum revocavit, et rationibus hinc iude adductis sedula maturitate perpeusis, ea quae sequuutur statuit ac declaravit :
1° Communio frequens et quotidiana, utpote a Christo Domino et a Catholica Ecclesia optatissima. omnibus Christifidelibus cuinsvis ordinis aut conditionis pateat ; ita ut neino, qui in statu gratiae sit et cum recta piaque mente ad S. Mensam accédât, prohiberi ab ea possit.
2° Recta autem mens in eo est, ut qui ad sacram mensam accedit non usni, aut vanitati, aut humanis rationibus indulgeat, sed Dei placito satisfacere velit, ei arctius cantate coniungi, ac divino illo pharmaco suis inrirmitatibus ac defectibus occurrere.
3° Etsi quam maxime expédiât ut frequenti et quotidiana Communione utentes venialibus peccatis, saltem ])lene deliberatis, eorumque affectu sint expertes, sufficit nihilominus ut culpis mortalibus vacent, cum proposito se mmquam in posterum peccaturos : quo sincero animi proposito, fieri non potesl qnin quotidie communicantes a peccatis etiam vmialibus, ab eorumque ailectu sensim se expédiant.
4 Cum vero Sacramenta Novae Legis, etsi eilVctum suum ex opère operato sortiantnr, maiorem tamen prodneant efifectam quo maiores dispositiones in iis BUScipiendia adhibeantur, id-
Décret S. TriJentina Synodus. :>i;,
circo cnraiidum est rit sedula ad sacram Conmiunionern praeparatio antecedat, et cungrua gratiarum actio inde sequatur, iaxta uniuscuiusque vires, conditionem ac officia.
5° Ut frequens et quotidiana Communio maiori prudentia fiât uberiorique mérite > augeatnr. < «porter rit Coufessariiconsilium intercédât. Caveant tamen Confessarii ne a frequeuti seu quotidiana Conirnunione quemquam avertant. qui in statu gratiae reperiatur et recta mente accédât.
6° Cum autem perspicuum sit ex frequeuti seu quotidiana S. Eucharistiae sumptione unionem cum Ohristo augeri spiritualem vitam uberius ali, animam virtntibus effusius instrui. et aeternae felicitatis pignus vel firmras sumenti donari, idcirco Parochi, Confessarii et concionatores, iuxta probatam Catechismi Eomani doctrinam {Part. II, c. 63), christianum ad hune tam pium ac tam salutarem usnm crebris admonitionibus multoque studio cohortentur.
7° Communio freqnens et quotidiana praesertim in religiosis institutis cuiusvis generis promoveatur ; pro quibus tamen firmum sit decretum Quemadmodum diei 1 7 mensis Decembris 1890 a S. Congr. Episcoporam et Regnlarium lattim. Quam maxime quoque promoveatur in clericoram Seminariis. quorum alumni altaris inhiant servitio; item in aliis cliristianis omne genus ephebeis.
8° Si quae sint Instituta, sive votorum solemnium sive simplicium, quorum in regulis aut constitutionibus, vel etiam calendariis, Communiones aliquibus diebus afiîxae et in iis iassae reperiantur, hae normae tamquam mère directivae non tamquam praeeeptivae putandae sunt. Praescrijîtus vero Communionum numerus haberi débet ut quid minimum pro Religiosorum pietate. Idcirco frequentior vel quotidianus accessus ad eucharisticam mensam libère eisdem patere semper debebit. iuxta normas superius in hoc decreto traditas. Ut auteni omnes utriusque sexus religiosi huius decreti dispositiones rite cognoscere queant, singularum domornm moderatores curab'unt, ut illud qnotannis vernacula lingua in commuui legatur intra Octavam testivitatis Corporis Christi.
9° Denique post promulgatum hoc Decretum omnes
516 Appendice.
ecclesiastici scriptores a quavis contentiosa disputatione circa disposition es ad frequentem et quotidianam coramimionem abstineant.
Relatis autem his omnibus ad SSmuiri D. N. Pium Pp. X per infrascriptam S. 0. Secretarium in audientia die 17 mens. Dec. 1905, Sanctitas Sua hoc Emorum Patrum decretum ratum habuit, conrirmavit atque edi inssit, contrariis quibuscumque minime obstantibus. Mandavit insuper ut mittatur ad omnes locornm Ordinarios et Praelatos Regulares, ad hoc ut illnd curn suis Seminariis, Parochis, insritntis veligiosis et sacerdotibus respective communicent, et de executione eorum quae in eo statuta sunt S. Sedem edoceant in suis relationibus de dioecesis seu instituti statu.
Datum Romae, die 20 Decembris 1005.
V VINCEXTIUS Card. Episc. Pkaexestixvs,
Praefectus.
