SUPREME DOMMAGE A L'AME
L'âme du communiant indigne passe, comme la Jérusalem déicide par deux états diiïérents que l'Ecriture nous dépeint ainsi.
Son premier état. — C'est un état de commotion violente, de troubles douloureux, de tumultueuses angoisses. La malheureuse Jérusalem est enveloppée par ses ennemis, plongée dans les horreurs d'un siège, mise à sac, réduite en captivité, foulée sous les pieds du vainqueur (1). — Premier
(1) Et ut appropinquavit, videns civitatem flevit super illam, dicens :
Quia si cognovisses et tu, et quidem in hac die tua, quœ ad pacein tibi, nunc autem abscondita sunt ab oculis tuis.
Quia venient dies in te; et circumdabunt te inimici tui vallo, et circunidabunt te, et coangustabunt te undique ;
Et ad terram prosternent te, et filios tuos qui in te sunt; et non relinquent in te lapidem super lapidem eo qaod non cognoveris teinpus visitaiionis tuce. (Luc. XIX.),
Et egressus Jésus de templo, ibat. Et accesserunt discipuli ejus, ut ostenderent ei sedificationes templi.
Ipse autem respondens dixit illis : Videtis hœc omnia? x\men dico vobis, non relinquetur hic lapis super lapidem, qui non destruatur. (Matth. XXIV.)
moment terrible pour l'âme qui communie indignement, âme pleine de terreurs, de remords aigus, toute retentissante des cris de la conscience. — L'horreur du crime commis s'unit en elle aux réclamations furieuses d'une passion qui refuse de désarmer, et elle est ainsi foulée deux fois et par son péché qui la livre et par le démon qui en fait son empire (1).
(1) Constitue super eum peceatorem : et diabolus stet a dextris ejus.
Gum judicatur, exeat condemnatus : et oratio ejus fiât in peccatum.
Fiant dies ejus pauci ; et episcopatum ejus accipiat alter.
Fiant filii ejus orphani : et uxor ejus vidua.
Nutantes transferantur filii ejus, et mendicent : et ejiciantur de habitationibus suis.
Scrutetur fœnerator omnem substantiam ejus : et diripiant alieni labores ejus.
Non sit illi adjutor : nec sit qui misereatur pupillis ejus.
Fiant nati ejus in interitum : in generatione una deleatur nomen ejus.
In memoriam redeat iniquitas patrum ejus in conspectu Domini : et peccatum matris ejus non deleatur.
Fiant contra Dominum semper, et dispereat de terra memoria eorum : pro eo quod non est recordatus facere misericordiam.
Et persecutus est hominem inopem et mendicum, et compunctum corde mortificare.
Et dilexit maledictionem, et veniet ei : et noluit benedictionem, et elongabitur ab eo.
Et induit maledictionem sicut vestimentum : et intravit sicut aqua ininteriora ejus, et sicut oleum in ossibus ejus.
Fiat ei sicut vestimentum quo operitur, et sicut zona qua semper praecingitur.
Hoc opus eorum qui detrahunt mihi apud Dominum, et qui loquuntur mala adversus animam meam. (Psal. GVIII.)
Peccatori autem dixit Deus : Quare tu enarras justitias meas, et assumis testamentum meum per os tuum?
Tu vero odisti disciplinam, et projecisti sermones meos retrorsum.
Si videbas furem, currebas cum eo; et cum adulteris portionem tuam ponebas.
Os tuum abundavit malitia; et lingua tua concinnabat dolos.
Sedens, adversus fratrem tuum loquebaris, et adversus filium matris tuse ponebas scandalum.
Haec fecisti, et tacui.
Existimasti, inique, quod ero tui similis. Arguam te, et statuam contra faciem tuam.
Intelligite hsec, qui obliviscimini Deum; nequando rapiat, et non sit qui eripiat.
Sacrificium laudis honorificabit me; et illic inter quo ostendam illi salutare Dei. (Psal. XLIX.)
Son second état. — Ce premier tumulte est suivi bientôt par ce que l'Ecriture appelle : Statuta desolatio. Aucun péché n'amène plus rapidement avec lui robcurcissement de la foi, le silence de la conscience, l'insensibilité du cœur. Après quelques communions indignes une affreuse accoutumance en voile l'horreur. Tous les bruits du combat s'adaiblissent; les résistances ont cessé, les cris de douleur s'éteignent, tout se meurt, tout est mort. « Statuta desolatio. » Tout concourt en effet à perdre cette âme: Un Dieu outragé et vengeur, une foi obscurcie, une conscience endormie, les facultés prises du vin d'une mystérieuse ivresse : Nescienint prœ ehrietate, prostrati sunt in capite viarum (1).
0 Jésus, vous qui avez eu pitié de toute infortune, ne jet-
(1) Obstupescite et admiramini; lluctuate et vacillate; inebriamini, et non a vino; movomini, et non ab ebrietate.
Quoniam miscuit vobis Dominus spiritum soporis, claudet oculos vestros; prophetas et principes vestros, qui vident visiones, operiet.
Et erit vobis visio omnium sicut verba libri signati, quem cum dederint scienti iitteras, dicent : Lege istum; et respondebit : Non possum, signatus est enim.
Et dabitur liber nescienti Iitteras, diceturque ei : Lege; et respondebit : Nescio Iitteras. (Isai. XXIX.)
Galix in manu Domini vini meri plenus misto.
Et inclinavit ex hoc in hoc : verumtamen faex ejus non est exinanita : bibent omnes peccatores terrae. (Psal. LXXIV.)
Et oblitus es Domini, factoris tui, qui tetendit caelos et fundavit terram; et formidasti jugiter tota die a facie furoris ejus qui te tribulabat, et paraverat ad perdenduml Ubi nunc est furor tribulantis?
Gito veniet gradiens ad aperiendum; et non interficiet usque ad internecionem, nec deficiet panis ejus.
Ego autem sum Dominus Deus tuus, qui conturbo mare, et intumescunt fluctus ejus; Dominus exercituum nomen meum.
Posui verba mea in ore tuo, et in umbra mânus meœ protexi te, ut plantes caelos, et fundes terram, et dicas ad Sion : Populus meus es tu.
Elevare, elevare, consurge, Jérusalem, quae bibisti de manu Domini calicem irae ejus; usque ad fundum calicis soporis bibisti, et potasti usque ad fseces.
Non est quisustentet eam, ex omnibus filiis quosgenuit; et non est qui appréhendât manum ejus ex omnibus filiis quos enutrivit.
Duo sunt quae occurrerunt tibi; quis contristabitur super te? Vastitas, et contritio, et famés, et gladius; quis consolabitur te?
Filii tui projecti sunt, dormierunt in capite omnium viarum sicut oryx illaqueatus; pleni indignatione Domini, iùcrepatione Dei tui. (Isaï. LI.)
terez-vous pas sur celle-ci quelques miséricordieux regards? — Oui, si ce grand coupable se reconnaît, se repent, demande grâce. Pas plus que les autres péchés celui-ci n'est sans espérance. Les sacrilèges se fussent-ils multipliés comme à Tintini, plus infinie encore est la miséricorde de Dieu (1). — Mais si Judas s'obstine, cette miséricorde, refoulée, n'agit plus et Judas se précipite dans son éternelle perdition (2).
SUPRExME TRIOMPHE AU DÉMON
Le caractère spécial et effrayant du crime qui nous occupe c'est qu'il nous livre aux démons plus que tous les autres.
L'Evangile remarque qu'à peine Jésus eût donné à Judas le morceau de pain, dernier témoignage, suprême communi-
(i) Idcirco audi hoc, paupercula, et ebria non a vino.
Hsec dicit Dominator tuus. Dominas et Deus tuus, qui pugnabit pro populo suo : Ecoe tuli de manu tua calicem soporis, fundum calicis indignationis meae-; non adjicies ut bibas illum ultra.
Et ponam illum in manu eorum qui te humiliaverunt, et dixerunt animae tuse : Incurvare, ut transeamus; et posuisti ut terram corpus tuum, et quasi viam transeuntibus. (Isaï. LI.)
(2) In diebus illis exsurgens Petrus in medio fratrum, dixit (erat autem turha hominum simul fere centum viginti) :
Viri fratres, oportet impleri Scripturam quam prœdixit Spiritus sanctus per os David de Juda qui fuit dux eorum qui comprehenderunt Jesum.
Qui connumeratus erat in nobis, et sortitus est sortem ministerii hujus.
Et hic quidem possedit agrum de mercede iniquitatis, et suspensus crepuit médius : et diffusa sunt omnia viscera ejus.
Et notum factum est omnibus habitantibus Jérusalem, ita ut appellaretur ager ille, lingua eorum, Haceldama, hoc est, ager sangui:iis.
Scriptum ept enim in libro Psalmorum : Fiat commoratio eorum déserta, et non sit qui inhabitet in ea : et episcopatum ejus accipiat alter. (Act. L)
cation, moment décisif, que Satan entra dans l'apotre apostat : (( ïntravit Satanas post buccellam (1). »
A peine entré, Satan fait dans cette âme un affreux travail de destruction; Judas achève de perdre toute crainte, tout amour, toute conscience; il court de l'avarice à la trahison, de la trahison au désespoir, du désespoir au gibet.
Domine, confige a timoré carnem meam !
(i) Respondit Jésus : Ille est, cui ego intinctura panem porrexero. Et quum intinxisset panem, dédit Jiidse Simonis Isc;iriota3.
Et post buccellam, introivit in eum Satanas. Et dixit ei Jcsus : Quod facis, fac citius.
Hoc autem nemo scivit discumbentium ad quid dixerit ei.
Quidam enim putabant (quia loculos habebat Judas), q lod dixisset ei Jésus : Eme ea quae opus sant nobis ail diem festmu : aut egenis ut aliquid daret.
Quum ergo accepissetille buccellam, exivit continuo. Erat autem nox.
Quum ergo exisset, dixit Jésus : Nunc cl&rificatus est Filius hominis; et Deus clarificatus est in eo. (Joan. XIII.)