APHORISMES d’hIPPOCRATE., etC
imum ventrem et perinœum ^ partes circà vesî~
cam laborant. (§ x.)-
81. Si quis sanguinem, et pus mingat y et squammasy et odor gravis sit^ vèSicce exulcerationem significat. (§x.)
82. Çuibus in urinariâ fistulâ tubérculum nascituvy hiSy suppurato eo et perruptOy solutio
Il s'agit évidemment de ces abcès pRlegmoneux qui ont quelquefois leur siège sur le canal de l’urèlhre. Quibiis tubérculum est circà vesicam , quod mingendi difficuliatem inducit , ad omnis generis figuras vexantur; hujus autem solutio fit, pui'e erumpente (i).
Quibus in fistulâ urinœ minuti abscessus, quos grœci vacant, esse cœperunt ; iis, ubi pus eâ parte pro- Jluxit , sanitas redditur [fi).
83. Mictio noctu multa contingenSy parvam dejectionem signijicat. (§x.)
Il me semble que cette sentence n’est pas constamment vraie , parce que j’ai connu quelques convalescens qui urinaient beaucoup pendant la nuit , et qui allaient à la selle souvent et en abondance. On voit néanmoins qu’Hippocrate connaissait ce principe physiologique ; Une évacuation excessive quelconque n’existe jamais sur plusieurs points à la fois j et , avec une excrétion abondante d’urines, les selles sont ordinairement peu fréquentes.
iS) Coacar. Prœnot. , sect. 111, p. 4X1.
(2) Cels. , lib. Il , cap. 1 , sect. vu , p. 6f .
SUR LES
APHORISMES D’HIPPOGRÂTE.