A MATINES

Jam sacras tempus latebras adiré,

Nos amor chari vocat hûc parentis Hic pium vitæ juvat hoc magistro Discere morem.

Ut locum venit sibi destinatum,

Intrat, et salve mihi lœta sedes,

Dixit, œternum mihi fixa nullo Mobilis œvo.

Quippe te nunquam Deus ille testis Cujus hûc veni monitu relinquam,

Tu domus vivo, simul et sepulchrum Tu mihi functo.

Plura nec fatus, Domine fidele Protinus votis caput obligavit,

Hoc sacramentum bene conjugali Pignore firmat.

Die, Deum quantis precibus lacessas ?

Nam die totâ, solidâque nocte,

Vel genuflectens, vel humi profusus Numen adoras,

Die tamis duras mala, die ciborum,

Die sitis, potûs, rigidœque vestis,

Die thori sub quo veluti sepultus Nocte jacebas.

Tanta non nostrum, pater, hœc referre O sequi tantum libeat, tuœ que Æmulos fortis per acerba vitæ Redde beatos.

Laus tibi rerum Deus aime rector, Debitœ divis opifex coronæ Æther, ac tellus, simul unda trinum.

Laudet et unum.

Amen.

(1) Ces hymnes se trouvent aussi dans un nouveau Propre dont voici le titre : Proprium feslorum Ordinis Grandimonlensis. Denuo lypis excussum ex decrelo capiluli generalis habilu die 23 novembris, anno 1755. — Parisiis, ex lypis Le Breton, regis typographie ordinarii, in viâ Cylhareâ, MDCCLVI, in-12 de 175 pages.