CHAPITRE II
ne jomt pas longtemps de ces avantages, car il fit une mort ides plus édifiantes, le 16 novembre 1543 1.
1. Necrol. Vict. XVI Cal. Dec. — Pierre d'Albiac a laissé un récit de sa mort. Voici son. épitaphe, due à la plume de Corrard, et gravée sur une lame de bronze fixée à la muraille de la chapelle de Samt-Denis, où il fut inhumé :
En tibi substractus tumulO' celeberrimus abbas,
Hac qui tendis, adest : pauca precatus abi, Ingcme die miserans : facilem merearis Olympum,
Borderi, facilis qniomodo vi\'ns eras. Commémorant omnes morum ornamenta tuorum,
Quis modus in factis; quantus in ore pudor. Immortale tuum decus est haec gloria templi
Et iiiovus instructœ relligionis honos. Stirpe dolet teinui genuisse Lutetia pcr quem
Victorina domus nobilitata fuit.
Quod nihil humanis perfectum in rébus habetur,
Et vitii extremum rarus utrinqne cavet, Numen habe placidum, ne vindcx damna requirat
Segnior errati qpiod reprehensor eras.
Sicut enim vellit nonnunquam fervida frugem,
Sic lolium cumulât desidiosa manus. Sed bonus hoc damnum pro te jam praestet Jésus,
Mataretque tibi oonciliare Deum.
Ilinc tu jam fœlix et Divûm sede receptus, 0 Pastor, peooris sis menor usque tui.