TÉMOIGNAGE DE CALVIN

KN FAVFUn DE SÉBASTUN CHATIM.ON.

Testimoniiim Calvini et ministrorum Geuevensium Sebastiano Castalioni dimino datum XVII. Febr. I55i-.

Cum Sebastianus Castalio scholae nostrae hactenus profuisset, niissionem petiit a Senatu ae impelravit. Ista enim lege siisf-eperat hanc provinciain, ut sibi integrum foret eam relinqiiere, si post aliqiiod teniporis spatium niniis sibi inconiniodani esse ac gravem expertus foret. Nuno, quoniam alio migrare habebat in animo, lestimoniuin a nobis petiit anteaetiie vitae, quod i!li non esse deneii;andum censuimus. Hoc ergo breviter testamur . talem fuisse a nobis habituiu. ut nostro omnium consensu jam ad muuus pastorale dfstinatus esset, nisi obstitisset una causa Nam cum ex jnore inquireremus, nuin in tota doctrina sumnia inter nos et illuni convcnirel, duo esse respondit, in quibus non posset nobisouiii sentire, quod Salomnnis canticum sacris libris adscriberenuis, et quod descensum Chrisli ad inferos acciperemus in catechisino pro eo, quem surtinuit, conscienliae horrore. cum pro nobis sisteret se ad Dei tribunal, ut peccata nostra, poenam ac malediclionem in se transferendo, sua morte expiaret. Quantum ad hoc posteriusspectat, quin pia esset ac sa ne ta doctrina, quam protitemur, non negabat : de eo tantum erat controversia, num sic intelligendus esset hic locus. Primum rationibus conati sumuseum adducere in nostram sententiam ; quae contra o])jecit argumenta refutavimus, inita tandem a nobis fuit alia ratio. Ostendimus symbolum fidei non alio pertinere, neque in allum fuisse finem compositum. nisi ut exstaret brevis ac simplex christianismi sumina, quae (ad) sanam doctrinain contineret, et popuhim doceret de rébus maxime ad salutem necessariis. suffi<-ere ergo illi debcre si nonnisi sanam piamque doctrinam haberet nostra exp(»sitio , et ad sedificationem apta esset. Neque enim nos improbare ecclesias, quae secus intcrpretarcnlur. Tjuilum id nobis curae esse ne quod ex variis expositionibus gra\e malum nasceretur. Respondit noile se recipere quod praestaie, nisi répugnante conscientia, non posset. Verum praecipuum nobis certamen de cantico fuit. Fxistimat enim lascivum et obscœnum esse carmen quo SaloiMo iînpudicos suos amores descripserit. Principio obtestali eiisn snmus, ut ne perpetuuu) universae ecclesiae consen-

sum temere pro nihilo duceret. Nulluni dnbiae fidei librum (sse, de quo non fiierit inota oli:n et agitata aliqua disceptatio. Quin eliam e\ iis, quibiis certain auctoritateni nunc deferimns, quosdani non fuisse initio absque controversia receptos : hiinc a neinine palain fuisse unquani repudiatuni. Obtestali quo(|ue sumiis, ne suo judicio plus aequo r^rrogaret, praesettini cuni nihi! proponeret . quod non oinnes anle euni natuin vidissent. Quod argunientuin atlinet, adraonuimus forniarn esse epithalaniii, alteri non absiuiileni quae Ps. ^3 habetur. Nec omnino quicquam interesse, nisi quod quae hic in génère breviter dicuntur. fusius et quasi minutalini explicanlur in canlieo: decantari enini in Psalnio Salonionis pulchritudinen et sponsae ornatiin) , ita ut res respondeat. — Discrinien in sola dictionis figura esse. Cum haee nullius apud eum nioinenti essent, consultavimus internes (juidnam opus esset factu. Una omniinn sententia fuit, periculosuni el niali exempii fore si ad ininisteriuin cuni hac conditione admitteretur. Boiios enim priniuni non leviter oflfensMU! iri si audiant uiinistruni esse a nobis creatum, qui librum, queni in sacrorum libroruni catalogo habeant omnes ecclesiae, respnere se acdamnare palarn profitealur: nialis et iniprobis, qui et infaniandi evangelii et h jus ecclesiae lacerandae occasionem captant, ita fenestram per nos apertani. Postrenio hac lege nos obstrictuni iri in posteruin, ne cui alteri vitio vertanuis, si ant Ecclesiaslem. aul Proverbiîi, aut unuiu quemque libruui ex reli(|uis repudiet : nisi forte in hoc certainen descendere libeat quis spiritus, dignussitaut indignus, ne quis ergo aliud (juidpiani causae esse suspicelur. cur a nobis discedat Sebastianus: hoc, quocunque venerit, testatuui esse volumus : scholae magisterio sponte se addicavit : in ea ita se gesserat ut sacro hoc ministerio dignum judicarenius : quominus autem receptus fuerit, non ali(]ua vitae macula, non impium aliquod in fidei nostrae capilibus dognia. sed haec u'.a quam exposuiinus causa abslitit.

Ministri ecclesiae Genevensis.

Johannes Calvinls Omnium nomine ac mandate subscripsi.