Pline, llistoirp naturelle, \\\, 'vo

laudibus patris siii, Lucii Motelli, pontiiicis, bis consulis, (lictatoris , niagistri cquitum , quindecemviri agris dandis, (lui primus elephantos ex primo Punico bello duxit in triuml)lio, scriptum reliquit, decem maximas res optiniasque, in (|iiibus qua^rendis sapientes œtatem exigèrent, consummasse eiim. (c Voluisse enim primarium bellatorem esse, optimum oiatorem, fortissinium imperatoreni, auspicio suo maximas les geri, maximo honore uti, summa sapientia esse, summum senatorem haberi, pecuniam niagnam bono modo invenisse, multos liberos relinquere, et clarissimum in civitate esse : iiœc contigisse ei, nec uUi alii post Romani conditain. n

Appréciation de l'oraison funèbre que Quintus Fabius prononça aux funérailles de son fils, d'après l'auteur incertain du traité intitulé Consolation, faussement attribué à Gicéron.

Quid enim utilius lilio? quid jucundius unico? At

filium, et unicum Q. Fabius, prœterea consularem, qui jam magnas res gesserat, et majores cogitabat, amisit. Neque solum non doluit, quod fortissimi animi fuit; sed etiam mortuo laudationem in foro dixit; quo nihil fortius, aut laiidabilins ne ex omni quidem antiquitate recenseri potest. (Injns oiationem quis non admiretur , insigneni ingenii, jiulicii, oïdinis, pi-estantia? Ouo modo ille vel ea, qiiœ dixit, sine iiiclii diccrc. aiit, cpiio scripsit, sine dolore cogitare

potuit? quum praesertim hoc in illa laudatione et admirari et obstupescere solcamus, quod non, ut alii, de cœterorum fortitiulino disputât, ut suuin ipso dolorem alioruni exemple minuat, sed in liiio liœrens, iilius maxime virtutes, propriasque laudes, quae vel acerbiorem efficere doloris sensum poterant, longissimo sermone persequitur.

Passage du discours de Paul-Émile au peuple, où il parle de la mort de ses deux lîls (167 av. J. G.) ^

« Illud optavi, ut, quum ex summo rétro volvi for-

tuna consuesset, mutationem ejus domus mea potius quam respublica, sentiret. Itaque defunctam esse fortunam publicam mea tam insigui calamitate spero, quod triumphus meus, velut ad ludibrium casuum humanorum, duobus funeribus liberorum moorum est interpositus. Et quum, ego et Perseus, nunc nobilia maxime sortis mortalium exempla spectemur, ille, qui ante se captivos, captivus ipse, duci liberos vidit, incolumes tamen eos habet : ego, qui de illo triumphavi, abalterius fuuere fdii, curru in (suppléez, Capitolium vectus, ad alterum rediens) ex Capitolio prope jam expirantem veni : neque ex tanta stirpe liberum superest, qui L. ^Emilii Pauli nomen ferat. Duos enim, tanquam ex magna progenie liberorum, in adoptionem datos, Gornelia et Fabia gens habent; Pauli in domo pra?ter se nemo superest. Sed