‹ Histoire de l'éloquence latine depuis l'origine de Rome jusqu'à Cicéron (volume 2)Chapitre 257 sur 264 · Idem, XII · texte numérisé non relu

Idem, XII

cum Mis satis commode, tiec <iiu" illis. uilomodo vivi possit, saluti perpétua1 potkisquam brevi voluptati consulendum... Dii Immortales plurimum possunt, sed non plus velle nobis debent quam parentes. At parentes, si pergimus errare, >nis bonis nos exbaredant. Quid ergo nos a Diis Immortalibus divinitus exspectamus, nisi errationibus iinem facianius? Iisdem Deos propitios esse aequum est, qui sibi adversarii non sont. Dii Immortales virtutem approbare, non adhibere debent '. »

Fragment du discours du chevalier Coins Titius en faveur de la loi Fannia (?) (vers 89 av. J. C.)-.

« Ludunt aléa, studiose unguentis delibuti, scortis stipatï.

Dbi horae dccem sunt, jubent puerum vocari, ut comitium

■at percunctatum, quid in foro gestum sit, qui suaserint.

ù dissuaserint. quot tribus jusserint, quot vetuerint : tnde

comitium vadunt, ne litem suam faciant. Dum eunt,

est in angiporto amphora quam non impleant ; quippe

esioain plenam vini habeant. Yeniunt lin comitium

, jubent dicere : quorum negotium est, dicunt : judex

: poscit : ipsus it minctum. Ubi redit, ait se omnia

lu-Gelle, I, 6.

:robe. les Saturnales, II. 12.

iiudivissc, tabulas poscit, literas inspicil : \i\ prie vino sustipalpebras : eunti in concilium ibi haec oratio : « Quid milii negotii est cum isln nugacibus?Quam potius potamus miilsnm mixtum vino graeco; edimus turdiim pinguem boinimque piscem, lupum germanum, qui inter duos pontes aplus fuit. »

Page 1