VIII. — Errores de matrimonio christiano
LXV. Nulla ratione ferri potest Christum evexisse matrimonium ad dignitatem sacramenti.
Litt. apost. Ad apostolicœ^ 22 augusti 1851.
LVI. Matrimonii sacramentum non est nisi quid contracta accessorium ab eoque separabile, ipsumque sacramentum in una tantum nuptiali benedictione situm est. Litt. apost. Ad apostolicœ, 22 augusti 185 1.
LXVII. Jure naturae matrimonii vinculum non est indissoluble, et in variis casibus divortium proprie dictum auctoritate civili sanciri potest.
Litt. apost. Ad apostolicœ, 22 augusti 185 1.
Alloc. Acerbissimum, 27 septembris 1852.
LXVIII. Ecclesia non habet potestatem impedimenta matrimonium dirimentia inducendi, sed ea potestas civili auctoritati competit, a qua impedimenta existentia tollenda sunt.
Litt. Apost. Multipliées inter, 10 junii 185 1.
LXIX. Ecclesia sequioribus saeculis dirimentia impedimenta inducere cœpit, non jure proprio, sed illo jure usa, quod a civile potestate mutuata erat.
Litt. Apost. Ad apostolicœ, 22 augusti 185 1.
LXX. Tridentini canones qui anathematis censuram illis inferunt qui facultatem impedimenta dirimentia inducendi Ecclesia^ negare audeant, vel non sunt dogmatici vel de hac mutuata potestate intelligendi sunt.
Litt. Apost. Ad apostolicœ, 22 augusti 185 1.
appenoice.
LXIV. La violation d'un serment, quelque saint qu'il soit, et toute action criminelle et honteuse opposée à la loi éternelle, non seulement ne doit pas être blâmée, mais elle est tout à fait licite et digne des plus grands éloges quand elle est inspirée par l'amour de la patrie.
Alloc. Quibus qiiantisque, 29 avril 1849.