XXV. De semivivo puero , precibus martyris vite reddito

His ibi sic actis, venerunt ad villam Geniolum * vocatam *. Illuc processerant obviam sancto corpori fratres de monasterio saneti Maxentii. lloc enim divina providentia disposuerat , ut in illo loco quiesceret corpus sui fidelis, quem prius sanctis moribus et divinis ammonitionibus excoluit. Sed in ea nocte, manente ibi sancto corpore, attulit quzedam mulier ægrotum puerum, quem vita pene deseruerat. Illum ponens ante feretrum , sic orare coepit Christi famulum : « Gloriose martyr Dei , quem nullus frustra petiit, velis, « precor, succurrere mihi matri miserz , et filium reddas mihi, « quem jam pene mors abstulit. Quod si mihi nuuc denegas, cum « illo tristis moriar. » Dum hzc lacrymando proferret , coepit puer dicere : « Accede huc , cara mater. » Quz statim appropians

Suscepit sanum quem deplorabat ægrotum.

XXVI. De monoculo dubitante , et ejus fideli muliere illuminata a martyre.

Cum inde abeuntes appropiarent monasterio sancti Maxentii , adfuerunt itinere duo pauperes, vir quidam et sua mulier. Erant etenim duo, sed regebantur uno oculo. Quem vir retinens , trahebat post se cæcam mulierem. Sed pro merito 'fidei Christi benignitas duos addidit. Mulier namque , ut feretrum credens tetigit , utrorumque oculorum lumen recipere meruit. Vir quia dubitavit ,

Ut prius advenit ?, monoculus rediit,

LECTIONES VARIANTES, Fo Al Zezinoialum, Zizolliolum (oc. 2 Dictam B. ignoto, 3 Ut prius venit D.

XXVII. De puella paralytica convalescente , audito martyris numine.

Cum tanta clarificatione miraculorum ad saneti Maxentii basilicam pervenerunt. Sed, quia basilica illa ! comitantibus populis non sufficiebat , venerabile corpus sancti martyris deposuerunt interim in illius atriis. In quibus jacebat puella omnibus membris præter unam manum devigorata. Quæ manus, tertio jam die acto, sanata

fuerat , cum prius ad aures puellæ sancti martyris nomen pervenerat.

Sed prius una manus, tunc certa membra levantur.