Daniel, c. 4, v. 2i

2. « Oiïerat ergo velmoriens ad liberandam de perennibus poenis animam suam, quia aliud jam non potest, sattem substantiam suam ; sed oiïerat tarnen cum conpunetione, cum tacrymis ; oiïerat cum dolore, cum luctu. Aliter quippe oblata non prosunt : quia non pretio, sed affectu placent. » L. I, c. 10.