RL
faisceaux sur les flancs. Longueur, 11 pouces.
Le jeune : front et gorge vert émeraude; du marron au bas du cou; tête et cou en arrière jauve velouté; ventre blanchätre ; deux brins à la
queue; pas de parures aux flancs.
Le très-jeune : la face et le cou marron, le thorax blanc roussâtre ; pas
de brins, pas de parures.
La femelle a la tête et le cou marron, le thorax blanc roussâtre; pas
de brins; pas de parures.
Paradiseæ apodæ simillima, ab ea diversa : rectricibus duarum intermediarum cirris multobrevioribus, paracerci medium vix attingentibus, paracerci plumis æquo modo longis saturate aureo-fluvis, versus apicem sensim dilutioribus , basi maculis longitudinalibus castaneo purpureis signatis , colli antici viredine inferius sub partito - terminata. Capite et collo supra, dorso toto ac uropygio stramineo flavis, alarum tectricibus superioribus fuscis, flavido-terminatis; collo antico infimo, pectore, cauda et toto corpore subtus magis dilutè fusco - castaneis. (Wagler,
Synop. 1827.) N'émigre point. (Valentin).
Synonymie ancienne.
Phœnix, Belon, Av., 1. vr, p. 320.
Manucodiata, Mus.Worm., 1655, p. 294 (figuré avec ses pieds).
Manucodiata, castanea; collo inferiore viridi aureo; pennis laterum longissimis, decomposilis; pennis duabus ex uropygio ortis, apice rectis. Brisson, Ornith., t. 11, p. 130 (pars descriptionis), pl. XIII, Ëg. 1.
Manucodiata Wormïi, Willigb., Ornith., 55, pl. XI.
Manucodiata minoris generis, Clusius, Ex., p. 361.
Manucodiata minoris generis Clusii, Willigb., Ornith., 60.
Manucodiata tertia species, hippomanucodiata , Jonston, Av., p. 118, pl. LV.
Manucodiata tertia Aldrovandi , Willigb., Ornith., 56; Klein, Av., 63, no. 3.
Manucodiata tertia Aldrovandi, hippomanucodiata dicta , Raj, Av., 21, n°. 3. :
Les mémit >
Tertia manucodiatæ species, seu hippomanucodiata dicta, Aldrov., Av., 1, p. 811 (figuré à la page 813).
Manucodiata quinta, seu vulgaris Aldrovandi, Will., Orn., 57.
Mauucodiata quinta, seu vulgaris Aldrovandi et Gesneri, Raj, Syn. Av., p. 21, n°. 5.
Manucodiata ultima species, Jonst., Av., p. 118.
Quinta mauucodiatæ species, seu vulgaris, Aldrov., Av.,t.I, P- 816.
Paradisi avis, vel paradisea, Gessn., Av., pl. à la page 20.
Paradisea minoris generis Clusii, Raj, Av., p.22, n°. 9.(Bontius, Hist. nat. et med. Indiæ or., cap. 12, lib. V; Marcgrave, Hist. nat. Bras., p. 219.) V
Synonymie douteuse.
Rhyntaces, Bélon, Ois. div., VI, p. 330, avec cette phrase : Apud Persas avicula gignitur nomine rhyntaces, in qua nihil invenitur excremenli, sed interna omnia adipe plena. Quo sit ut eam aere atque rore solüm nutriri arbitrentur. ’ *
Cinamomus avis, Aristote.
Synonymie moderne.
Paradisea apoda, L., Gm.— Var. B., minor. In arboribus altis nidificat : maris collo et rostro longioribus. Syst. nat., t. I, p. 400.
Paradisea apoda, Lalham.—Var. minor seu paradisea papuensis, Lesser Paradise-bird, var. À. Corpore minore supra flavo ; pennis hypochondriis flavescenti-albidis, Index, esp. 1. ,
Paradisea minor, Forster, Zool. ind., t. 1, p.34; Shaw, Gen. zool., t. VIT; Vieillot, Encycl., t. IlI, p. 905; Temminck, Gen.
Paradisea papuana, Bechst. in Lath.
Paradisea smaragdina minor, Dumont, Dict. se. nat., t. XXXVII, p. 504 ; Drapiez, Dicl. cl., t. XIII, p. 46.
Le petit oiseau de paradis émeraude, Levaill., Hist. des Parad., pl. IV.
Le petit émeraude, Vieillot et Audebert, Ois. dorés, t. II, pl. Il, et Dict. hist. nat., t. III, p. 113.
The smaller bird cf paradise from Papua, Forrest, Ilin., p. 135.
Le pelit oïseau de paradis des iles des Papous, Forresl., traduct. franc., p. 156 et suiv.
Paradisea apoda, Daudin, Ornith., t. II. p.270. — Variété : Plus petite de taille, avec les plumes hypochondriales légèrement lavées de pourpre clair et à barbes moins écartées.
Le petit oïseau de paradis de l'ile des Papous, Sonnini, édit. de Buffon, t. VIII des Oiseaux, p. 360,
Paradisea minor, Less., Ornith., p. 336, et Manuel, t. I,
L'oiseau de paradis émeraude, Cuv., Règne anim, t. I
(Cuvier confond les P. major et minor en une seule espece.) Paradisea papuana : vertice, collo supra, dorso anteriori pallidi flavis; gutture viridi nilente ; dorso iuferiori, alis, caudäque dilute spadiceis ; téctricibus alarum minoribus flavis; pedibus flavescentealbis. Vieillot, Encycl., t. III, p. 906, et pl. CXLII, fig. 4. Paradisea papuensis, Voigt, Règ. an., trad. allem:, p.615.
B. Femezze ADuzTE, pl. III.
Fœminæ speciei apodæ an majoris simillima, exceptis capite et collo suprà , dorso, uropygio et alarum tectricibus superioribus totis flavo stramineis. (Wagler.)
Femelle, Levaillant, Parad., pl. V.
CG. Jeune mare, pl: IV.
Similis feminæ, sed cauda cirris elongatis instructa.
D. Très-rEuNE MALE, pl. V. i.
Similiter feminæ vestitus, sed crassissimus.
2e. ESPÈCE. LE PARADISIER GRAND ÉMERAUDE. (Paradisea major, Shaw.) Synonymie des peuples indigènes.
La même en partie que celle du petit émeraude. * Burong-arow, par les Papouas de la Nouvelle Guinée. Burong-de-Watta, par les naturels de Sumatra.
Fanaum, aux îles d'Arou.
Burong papua, à Ternate.
A. Maze aouzre, pl. VI.
Le méle a la gorge émeraude; le ventre et le dos d'un marron fonce; le front vert-noir velouté ; la tête et le dessus du cou jaunâtres ; les faisceaux des flancs roux à la base, roussâtres au milieu, jaunâtres au sommet.
Fronte, loris et collo antico supremo nitide atro viridibus ; plumis brevissimis, densissime positis, tomentoso velutinis; capitis plumis supra velutino-tomentosis, colli postici ac lateralis stramineo-flavis; collo antico infimo, pectore et toto corpore subtus, alis, cauda, dorso toto ac uropygio saturatissimé unicoloribus castaneis ; pectore Iæte violaceo tincto; paracerci infra-hameralis plumis longissimis, fluitantibus, numerosissimis, pogoniis mediocribus sericeis, albidis, basin versus et plumis lateralibus flavidis, basi ipsa maculis nonnullis longitudinalibus, castaneis notatis, apicem sensim strictiorem versus ut plurimüm in rachin nudiusculam excurrentibus pallidè vinaceo-tinctis, omnibus caudam magis quam unum pedem transcendentibus; rectricum durarum interme-
PR
diarum æqualium rhachibus extra pogonia basalia stricta in cirrum longissimum ; deorsum curvatum , paracerci plumis longiorem, lateraliter subsetulosum exeuntibus. (Wagler, Synop. > 1827.)
Émigre. (Valentin.)
Synonymie.
Manucodiata, Brisson, Ornith., t. Il, p. 130 (pars descriptionis), pl. XIII, fig. 1.
Greater bird of paradise, Albin, Av., t. III, pl. 1X.
Paradisea avis, majoris generis, Clusius, Exot. pl. et p. 360.
Le grand oiseau de paradis d’Arou, Forrest, It., p. 15/4; Edwards, Glan., pl. CX ; Séba, t. I, pl. LXIIL, fig. 1 et 2 (Avis paradisiaca, aroesica).
L'oiseau de paradis des Moluques, Daubenton, pl. enl: de Buffon, n°. 254.
L'oiseau de paradis, Gueneau de Montbelliard , Buffon, édit. de Sonnini, t. VIII, p. 341.
Paradisea apoda , L., Gm., esp. 1, Syst. nat. , t. 1, page 309, genus 54 : P. pennis hypochondriorum corpore longioribus, rec-
tricibus duabus intermediis, longis, selaceis.
Great bird of paradise from Aroo, Forrest, Itin., p. 135.
Paradisea castanea, collo subtüs viridi aureo, pennis hypochondriis corpore longioribus ; rectricibus duabus intermediis longis, setaceis. Latham, Synops., esp. 1.
Le grand oiseau de paradis émeraude, Levaillant, Parad., t. 1 p-9, pl. I.
L'émeraude, Vieillot, Ois. dorés, pl. I.
Paradisea apoda , castanea; collo subtuüs viridi-aureo ; pennis hypochondriis corpore longioribus; rectricibus duabus intermediis longissimis, selaceis. Vieillot, Encycl., t. III, p. 906.
Paradisea major, Shaw, t. VIL, pl. LVIIT; John Stark, Elem. of nat. hist., t. I, p. 208.
Paradisea apoda, Daudin, Ornith., t. 11, p. 270; Dumont de Sainte-Croix, Dict. se. nat., t. XXXVII, p. 5o1; Drapiez, Dict. cl., t. XIII, p. 45; Salerne, Hist. des ois., p. 33, pl. III, fig. 2.
Paradisea major, Less., Ornith., p. 336.
Paradisea apoda, Voigt, Règ. an., trad. allem., p. 615.