LA CHRYSAORE LACTÉE y CHRYSAORA LACTEA

Eschsch., Ac., p. 81, pl. 7, fig. 3 : Disci margine lobis viginti quatuor profunde emarginatis ; cirris viginti quatuor longis, sedecimque brevissimis.

Ombrelle ayant à son pourtour vingt-quatre lobes profondément échancrés; vingt-quatre tentacules trés-longs et 16 très-courts. Habite la baie de Rio-de-Janeiro,

206. LA CHRYSAORE DE LA MÉDITERRANÉE , CHRYSAORA MEDITERRANEA,

Péron, Héd., esp. 116. — Cyanea mediterranea, Lamarck, IT, 520 : Hemisphcærica , alba, glabra , striis fulvis radiata, brachiis quatuor rubris crucialim patentibus. — Pulmo marinus, Belon, 4q., lib. ET, p. 438 (1553). — Chrysaora mediterranea, Eschsch., 4c., p. 82. (Même phrase que Lamarck.)

Ombreile hémisphérique, blane, lisse, rayonné de stries fauves ; quatre bras rouge-vermillon ouverts en croix. Quatre ovaires vermillon; 2-3 centimètres de diamètre.

Habite la Méditerranée.

Belon, p. 436, en parle ainsi: «Pulmonera marinum Itali voce obscœna

potam marina , ut et græcum vulgus, A/ogni vocant, quod parthibus veredis admotus, pruritum ac venerem , imo etiam ampuilas excitet. Medilerranco atque Adriatico copiosissimus , mollis quidem ct albus, corpore cartilagineo ac erystalli in morem pellucido, quod in mucorem facile resolvitur. Hujus ante ea estnatura,utmari commolo ac spumantibus procellis irritato, deorsum ad imum feratur : pacato vero ac bene tranquillo passim solutus divagetur. Gibbam habet in dimidiatæ sphæræ figuram, glabram, pollicis cressitudine : cujus pars interna nervis rectis a medio incipientibus, quasi striis fulvi coloris in gyrum radiatur, quibus se diffundit ac constringit, qua corporis commotione aquam concutit, et nune in pronum, nunc in supinu effertur. Pinnarum vice fibris tenuibus atque ægre conspicuis in orbem communitur, utlepus marinus.Cruciformes quoque cirros, striatos, crassos, in modum stella radiatos, numero quaternos, parte interna natationi accomodatos habet , quos ut exacte conspicias , erit in lebetem aquæ syncerioris coniiciendus : qui si supinus devoluatur, multas fissuras in radice cirrorum ostendet. Os quoque habet parte prona situm , quo ea quæ venatur absorbet, in quem usum quatuor cirri ad ejus latera subjacent , coloris sinopidis, quasi ejus branchiæ cessent, vel intestina. Hinc fit ut intuentibus pulmonem in mari pabulandi gratia divagantem , grandem videant quasi pituitæ globum, qui unicum tantum colorem referret, nisi rubris illis quatuor cireulis sugillaretur , et ea cruce qua interna pers striata est, distingueretur. Eum si in frusta discissum in mare rejeceris, vivere nihilominus ac moveri COMperies : extra mare autem exanimis apparet. Cætcerum marinus pulmo dentibus attritus nihil præter aquam resipit : os tamen levi calore incendit. Naribus quoque admotus marinum virus olet : sargi, meianuri, scari, spari, auratæ, et id genus piscium esca. Emortuus in alto mari, fluctibus expuitur in litus , transparentis glaciei similis. Aristoteles seripsit pulmonem feré naturam habere fruticis : sponte enim provenit, vivitque absque sensu, non tamen adhærendo , sed absolutus. Dioscorides podagricis pernionibusque auxiliari reces’iritum atque illitum tradit : decoctum in aqua calculosis prodesse : ejus quoque cinerem adalligatum egregie mulierum profuvia purgare ; halipneumon apud Plinium lib. 32 testatur. »