Porpita Kuhlii, D. H. ( Porpita disticha, Kuhl, M.S
4°. Porpita gigantea, Péron, Lamk., pl. 51, fig. 6. (Porpite radiée, Bory, pl. 5, fig. 2).
Dans la même année, M. Landsdown Guilding , admettant une famille des porpitidæ , créa sans aucune nécessité le genre polybrachionia (Zool. Journ., n°11, p. 405), auquel il donna les caractères suivants : « Corpus orbiculare, valde depressum, ad «periphæriam multiradiatum. Sustentaculum dorsale, cartila- «gineum, nudum, complanatum, rotundum, radiatum con- « centrice striatum. Pallium angustum liberum , sustentaculum « cingens. Brachia numerosa, parallela, longitudine varia elon- «gata, subtus affixa, mox declinanda ad prædam captandam. « Os inferum centrale, bursiforme , extensile. Tentacula plurima « difformia, suctoria, ventrem totum tegentia. Ova minutissima, « innumera, inter tentacula ridulantia. »
Enfin , le dernier auteur qui se soit occupé de ces acalèphes est Brandt, qui, dans son Prodromus (p.40), admet une sous-famille qu’il appelle porpitinæ, et qu’il caractérise ainsi : Corpus supra planum, crista destitutum, testa rotunda calcarea munitum. Puis il donne au genre porpita, pour caractères zoologiques: Corpus orbiculare, supra planum , intus testa calcarea, cellulosa, rotunda instructum. Tentacula marginalia, tri-sex vel pluri-seriata, appendiculis suctoriis plerumque trifariis obsessa. Superioris seu
586 ACALEPHES.
dorsalis Seriei lentacula brevissima inferioris , à. e. ori adversæ, longissima. In facie abdominali seu inferiore proboscides plus minusve numerosæ, quarum una centralis maxima, os referens ut in velellis. Brandt, enfin, divise les espèces qu’il fait connaître en deux sections: la première qu’il suppose pouvoir faire un sous-genre, a pour diagnose : Proboscides præœter proboscidem centralem in faciei inferioris margine tantum ; la seconde : Proboscides totam inferiorem corporis faciem plus minusve obtegenles ; toutefois ces deux divisions paraissent peu caractéristiques. Tel est l’état de nos connaissances générales sur les porpites, dont les tableaux placés en tête de cet ouvrage feront apprécier le classement dans les divers systèmes de zoologie.
4e secrion. Disque blanc nacré en dessus.
. LA PORPITE DE LA MEÉDITERRANÉE, PORPITA MEDITERRANEA.
Eschsch., Ac., p. 177, n° 1 : Testa supra convexa, albida, limbo latitudine dimidice testæ ; lentaculis dimidia parte glandulis pedunculatis obsitis.—Porpita glandifera, Lamarck, Syst. An. sans vert., IT, 485 : P. cœrulea, radiata ; tentaculis disci nudis, radiis trifariam glandiferis.—Ibid., Blainville, Man., p. 307. — Holothuria denudata, Forsk , Fauna arab., 103, n°14, et Ie., pl. £6, fig. F. L.— Bruguière, Encycl., pl. 90, fig. 6 et 7. (Copiées de Forskahl.) — Holothuria nuda, Gm., Syst., p. 3143, esp. 22 : Orbicularis, cœrulea ; crista aulla, tentaculis disci nudis, radiis trifariam glandiferis ; diametro digili transversi, paginæ superioris disco albido striis concentricis radiato, margine disci limboque cæruleo, tentaculis filiformibus hyalino-cœærulescentibus, — Phyllidoce denudata, Modeer, Nouv. Mém. Slockh., 1790.
Disque blanc, à stries radiées, bordé d’un limbe bleu ; sacs stomacaux filiformes, bleuâtres, ayant les marginaux bleuâtres, à trois rangées de glandes. Diamètre, 8 lignes.
Habite la Méditerranée.
Forskahl a donné (1775) de cette porpite une description que nous citons dans son entier : « ÆJolothuria denudata? Orbicularis, cæru- « lea ; crista nulla; tentaculis disci, radiis trifariam glandiferis.
« Diameter latitudine digiti. Paginæ superioris discus vel nucleus, « diametro dimidio minor ipsius animalis; paulum elatus, uf umbo « clypei depressi ; albidus; striis concentricis et e centro radiantibus « decussatus, rigidus, margine obscure cæruleus. Limbus disco dimidio « anguslior, cæruleus, immaculatus, pellucidus, flexilis, planus ; linea « circumcirca ad oram striis nigris centrum spectantibus composita. « Paginæ inferioris tentacula omnia, disco jam descriplo, nucleo sci- « licet, non limbo affixa. In medio apparet ventriculus limbi latitu- « dine, basi globosus, superne terminatus ore cylindrico aperto; quod « demitti et dilatari potest patulum ejusdem ambilus cum basi ventri- « culi : et conspectum dat intestinorum ; quæ exserebantur gelalinosa,
«albida, longa. Reliquæ parti albæ nuclei adnectuntur tentacula par- « vula, lævia, basi ovata, adunata in stylum filiformem, apice incras- « satum; inferiora tentacula alba; exteriora magis magisque cæru- « lescentia et pellucida, exeuntia ad limbi oram, non vero excedentia. « Nuclei margini cæruleo adnectuntur tentacula multorum crdinum, « limbo longiora, inæqualia ; exteriora seu superiora plerumque bre- « viora; quorum longissima diametrum corporis parum superant ; bre- « vissima vix limbum excedunt : omnia filiformia, hyalino-cærulescen- «tia, linea media obscuriore ; dimidia parte interiore nuda, dimidia « exteriore tripliei serie longitudinali ciliato-glandulosa : ad utrumgue «enim latus et subtus in medio excunt pedicelli hyalino-cærulescen- «tes, Subverticillati, terminati glandula seu capitulo obscure-cæruleo. « Pedicelli atque capitula versus apicem gradatim increscunt : series «infera terminat tentaculum capitulo medio fere sessili, inter glan- « dulas laterales pedicellatas. Verticilli pedicellorum sæpe 5 vel 6 in « quovis tentaculo. Varie incurvat animal et extendit tentacula glan- « difera : at nuda ista, contrahit sæpe in cylindros crassiores, apice «patulos. Limbus interdum margine leviter reflectitur. In fundo vas- « culi ubi holothurias servavi vivas per horam unam alteramve, vidi « ova an excrementa ? dejecta; subcubica, hyalina, circello fusco in « medio baseos, et linea fusca, subsinuata, interior, erecta ad singu- « los 4 angulos laterales : oculo tartum armato apparuere. Injectum « sp. V. animal colorem perdit et tentacula radi.
« In mari Mediterraneo non visa ante Massiliam : at inde et trans « Melitam crebrior, fine mensis mali. »
2, LA PORPITE RAMEUSE, PORPITA RAMOSA.
Eschsch., 4c., p. 178, n° 2, pl. 46, fig. 3 : Testa supra, convexa; limbo angustissimo ; tentaculis apice tantum glandulis, longe pedunculatis, — Isis, 1825, t. XVI, — Dujardin, Lamarck, t, TIT, p
Disque blanc, cerclé d’un léger rebord coloré ; tentacules marginaux inégaux, fort longs, terminés par cinq glandes pédicellées.
Habite la mer du Sud par 18° de latitude nord et 195° de longitude occidentale. Elle est au plus large d’une 1/2 ligne. |
3, LA PORPITE DU GRAND OCÉAN, PORPITA PACIFICA. Less,, Zool, Cog.,t, TI, p. 2 et 59, pl. 7, fig. 3 et 5.
Le disque de cette porpite a 15 lignes de diamètre, sans y comprendre les tentacules, et avec ceux-ci 2 pouces 6 lignes. Elle est de la taille de la porpila gigantea, de Péron. %
Son disque est en dessus très-finement rayonné et possède un éclat argentin ou nacré trés-brillant. Le repli membraneux qui l’entoure, est régulièrement sinuolé par de légers festons, excessivement étroit, et paraît peu. Sa couleur est un bleu céleste clair trés-transparent. Les
tentacules, trés-pressés et très-minces, sont cylindriques et complétement garnis de petites glandes sessiles pressées sur les deux lignes latérales. Ces tentacuies sont azur clair, et les glandes sont bleu indigo.
Le dessous du disque a sa bouche subcentrale pyriforme, petite, entourée de nombreux suçoirs ou ventouses stomacales pressées, petites, et toutes d’un blanc hyalin parfait.
Cette belle porpite s’offrit à nos regards par essaims trés-nombreux sur la surface de la mer, alors unie comme une glace, par 6° de latitude sud et 79° de longitude occidentale, à peu de distance des rivages du Pérou.