POUR LA DÉFINITION DE L'INFAILLIBILITÉ
SACRO CONCILIO OECUMENICO VATIGANO.
A Sacra Œcumenica Synodo Vaticana infrascripti Patres humillime instanterque flagitant, ut apertis, omnemque dubitandi locum excludentibus verbis sandre velit supremam, ideoque ab errore immunem esse Romani Pontificis auctoritatem, quum in rebus fidei et morum ea statuit ac prœcipit, quœ ab omnibus christißdelibus credenda et tenenda, quœve reficienda et damnanda sint.
RATIONES OB QUAS EMC PROPOSITIO OPPORTUNA ET NECESSAR1A CENSETUR.
Romani Pontificis, beau Pétri Apostoli successoris, in universam Christi Ecclesiam jurisdictionis, adeoque etiam supremi niagisterii primatus in sacris Scripturis aperte docetur.
Universalis et constans Ecclesiœ traditio tum factis tum sanctorum Patrum effatis, tum plurimorum Conciliorum, etiam œcumenicorum, et agendi et loquendi ratione docet, Romani Pontificis judicia de fidei morumque doctrina irreformabilia esse.
Consentientibus Grsecis et Latinis, in Concilio II Lugdunensi admissa professio fidei est, in qua declaratur: « Subortas de fi de controversias debere Romani Pontificis judicio definiri. » In Florentina itidem œcumenica Synodo definitum est : « Romanum Pontificem esse verum Christi
Vicarium, totiusque Ecclesiee caput, et omnium christianorum patrem et doctorem ; et ipsi in beato Petro pascendi, regendi ac gubernandi universalem Ecclesiam a Domino nostro Jesu Christo plenam potestatem traditam esse. » Ipsa quoque sana ratio docet, neminem stare posse in fidei communione cum Ecclesia catholica, qui ejus capiti non consentiat, quum ne cogitatione quideni Ecclesiam a suo capite separare liceat.
Attamen fuerunt atque adhucdum sunt, qui, catholicorum nomine gloriantes, eoque etiam ad infirmorum in fide perniciem abutentes, docere preesumant, eam suffi cere submissionem erga Romani Pontificis auctoritatem, qua ejus de fide moribusque décréta obsequioso, ut aiunt, silentio, sine interno mentis assensu, vel provisorie tantum, usquedum de Ecclesiœ assensu vel dissensu constiterit, suscipiantur.
Hacce porro perversa doctrina Romani Pontificis auctoritatem subverti, fidei unitatem dissipari, erroribus campum amplissimum aperiri, tempusque late serpendi tribui, nemo non videt.
Quare Episcopi, catholica veritatis custodes et vindices, his potissimum temporibus connisi sunt, ut supremam Apostolicœ Sedis docendi auctoritatem synodalibus preesertim decretis et communibus testimoniis tuerentur (1).
(1) 1. Concilium provinciale Coloniense, anno 1860, celebratum, cui, prseter eminentissimum Cardinalem et Archiepiscopum Goloniensem, Joannem de Geissel, quinque subscripserunt Episcopi, diserte docet : « Ipse (Romanus Pontifex) est omnium 'Chris tianorum pater et doctor, cujus in fidei quœstionibus per se irreformabile est Judicium. »
2. Episcopi in Concilio provinciali UUrajectensi anno 1865 congregati apertissime edicunt : « (Romani Pontificis) Judicium in iis, quse ad fidem moresque spectant, infaillibile esse, indubitanter retincmus. »
3. Concilium provinciale Colocense, anno 1860 celebratum, hœc statuit : « Queiriadinodum Petrus erat... doctrinae fidei magister irrefragabilis, pro quo ipse Dominus rogavit, ut non deficeret fides ejus...; pari modo legitimi ejus in cathedra Rom anse culmine successores. . , depositum fidei summo et irrefragabili oraculo custodiunt... Unde propositiones cleri gallicani anno 1682 éditas, quas jam pose mémorise Geovgius Archiepiscopus Strigoniensis una cum cseteris Hungarise Pr;.esulibus eodem adhuc anno publice proscripsit, itiuo!"
Quo evidentius vero catholica veritas prsedicabatur, eo vehementius, tarn libellis quam ephemeridibus, nuperrime impugnata est, ut catholicus populus contra
rejicimus, proscribimus, atque cunctis Provinciae hujus fidelibus interdicimus, ne eas legere vel tenere, multo minus docere auderent. ■>
4. Concilium plenarium Ballimorense, anno 1866 coactum, in decretis, quibus 44 Archiepiscopi et Episcopi subscripserunt inter alia htec docet : «Viva et infaillibilis auctoritas in ea tantum viget Ecclesia, quae a Christo Domino supra Petrum, totius Ecclestee caput, principem et pastorem, cujus fidem nunquam defecturam promisit, eedificata, suos legitimus semper habet Pontifices, sine intermissione ab ipso Petro ducentes originem, in ejus cathedra collocatos, et ejusdem etiam doctrinœ, dignitatis, honoris et potestatis hœredes et vindices. Et quoniam ubi Petrus, ibi Ecclesia, ac Petrus per Romanum Pontificem loquitur et semper in suis successoribusvivit et Judicium exercet, ac prssstat quaerentibus fidei veritatem; idcirco divina eloquia eo plane sensu sunt accipienda, quœ tenuit ac tenet hœc Romana beatissimi Pétri cathedra, quae omnium Ecclesiarum mater et magistra, fidem a Christo Domino traditam, integram, inviolatamque semper servavit, eamque fidèles edocuit, omnibus ostendens salulis semilam et incorruptœ veritatis doctriuam.
5. Concilium primum provinciale "Westmonasteriense, anno 1852 habitnm, profitetur : « Cum Dominus noster adhortetur dicens : Attendite adpetram, unde excisi estis; attendite ad Abraham, patrem vestrum : aequum est, nos, qui immédiate ab Apostolica Sede fidem, sacerdotium, veramque religionem accepimus, eidem plus cœteris amoris et observantise vinculis adstringi. Fundameulum igitur verœ et orthodoxœ fidei ponimvs, quod Dominus noster Jesus Christus ponere volait inconcussum, scilicet Peiri cathedram, totius orbis magistram il matrem, S. Rwii&nmn Ecclesiam. Quidquid ab ipsa semel definitum est, eo ipso ratum et certum tenemus; ipsius traditiones, ritus, pios usus et omnes apostolicas constitutiones, disciplinam respicientes, toto corde amplectimur et veneramur. Summo denique Pontifici obedientiam et reverentiam, ut Christi Vicario, ex anitno profitemur, eique arctissime in catholica communione adhœremus. »
6. Quingenti prope Episcopi, ex toto terrarum orbe ad agenda solemnia sœcularia Martyrii Sanctorum Pétri et Pauli anno 1867. in hac aima Urbe congregati, minime dubitarunt, Supremum Pontilicem Pium IX, hisce alloqui verbis : « Petrum per os Pii locuUun fuisse credentes, quœ ad custodiendum depositumaTe dicta, coniirmata, prolata sunt, nos quoque dicimus, confirmarnus, annanciaiïius, uno que ore atquc animo rejicimus omnia qiue divinae fidei, saluti animarum, ipsi socictatis humanœ bono adversa, Tu ipse reproliamla ac rejiciènda judicasti. Pirmum enim menti noStrae est, altequc defixum, quod Patres Florentini in dccreto unionis dofiniorunt : Romanum Pontificem Christi Vicaiium, totius Ecclosia' caput et omnium Christianorum Patrem et Doci nn existere. »
sanam doctrinam commoveretur, ipsaque Vaticana Synodus ab ea proclamanda absterreretur.
Quare, si antea de opportunitate istius doctrines in hoc QEcunienico Concilio pronuntiandse a pluribus dubitari adhuc potuit, nunc eam defînire necessarium prorsus videtur. Catholica enim doctrina iisdem plane argumentis denuo impetitur, quibus olim homines, proprio judicio condemnati, adversus eam utebantur; quibus, si urgeantur, ipse Romani Pontifîcis primatus, Ecclesiœque infallibilitas pessumdatur; et quibus sœpe deterrima convicia contra Apostolicam Sedem admiscentur. Immo acerbissimi catholicœ doctrinœ impugnatores, licet catholicos se dicant, blaterare non erubescunt, Florentinam Synodum, supremam Romani Pontifîcis auctoritatem luculentissime profitentem, œcumenicam non fuisse.
Si igitur Concilium Vaticanum, adeo provocatum, tacerel et catholicœ doctrinœ testimonium dare negligeret, tune catholicus populus de vera doctrina reapse dubitare ineiperet, neoterici autem gloriantes assererent, Concilium ob argumenta ab ipsis allata siluisse. Quinimmo silentio ho« semper abuterentur, ut Apostolicœ Sedis judiciis et decretis circa fidem et mores palam obedientiam negarent, sub prœtextu quod Romanus Pontifex in ejusmodi judiciis falli potuerit.
Publicum itaque rei christianse bonum postulare videtur, ut Sacrosanctum Concilium Vaticanum, Florentinum decretum de Romano Pontifice denuo profitens et ubeiïus explicans, apertis, omnemque dubitandi locum preecludentibus verbis sancire velit supremam, ideoque ab errore immunem esse ejusdem Romani Pontifîcis auctoritatem, quum in rebus fidei et morum ea statuit ac prœcipit, quae ab omnibus christifldelibus credenda et tenenda, quœve rejicienda et damnanda sint.
Non desunt quidem qui existiment, a catholica hac veritate sancienda abstinendum esse, ne schismatici atque hseretici longius ab Ecclesia arceantur. Sed in primis catholicus populus jus habet, ut ab OEcumenica Synodo doceatur, cui in re tam gravi, et tam improbe nuper impugnata, credendum sit, ne simplices et incautos multorum animos perniciosus error tandem corrumpat. Idcirco etiam
Lugdunenses et Tridentini Patres rectam doctrinam stabiliendam esse censuerunt, etsi schismatici et haeretici offen derentur. Qui si sincera mente veritatem quœrant, non absterrebuntur sed allicientur, dum ipsis ostenditur, quo potissimum fundamento catholicœ Ecclesiee unitas et firmitas nitatur. Si qui autem, vera doctrina ab OEcumenico Concilio deflnita, ab Ecclesia deficerent, hi numéro pauci et jamdudum in fide naufragi sunt, prsetextum solummodo quœrentes, quo externa etiam actione ab Ecclesia se eximant, quam interno sensu jam deseruisse palam ostendunt. Hi sunt qui catholicum populum continuo turbare non abhorruerunt, et a quorum insidiis Vaticana Synodus fidèles Ecclesiee filios tueri debebit. Catholicus enimvero populus, semper edoctus et assuetus, Apostolicis Romani Pontificis decretis plenissimum mentis et oris obsequium exhibere, Vaticani Concilii sententiam de ejusdem suprema et ab errore immuni auct^ritate lseto fidelique iui3mo excipiet.
CONSTITUTIO DOGMATICA
DE FIDE GATHOLICA
EDITA IN SESSIONE TERTIA SACROSANCTI CECUMENICI CONCILII VATICANI
