‹ L'abbaye et les cloitres de MoissacChapitre 13 sur 154 · VIII. — DEDARAN · texte numérisé non relu

VIII. — DEDARAN

(Dedaramts Aym. de Peyrac; Edaranus)

(1) Histoire de Languedoc, nouv. cdit, t. I, p. 782.

(2) Histoire de Languedoc, nouv. édit., t. I, p. 798.

(3) « Legimus eciam quod, tempore principis Karoli Martelli, Sarraceni cum omnibus familiis suis in Galliis habitaturi Garonam transscunt, omnia dévastant, ecclesiasque Dei cremant. Quibus Karolus Dei auxilio fretus, bello occurit, et ex eis ccc lxxv m[illi]a Sarracenorum cum rege eorum Aldimait peremit, et m[ill]e quingentos de suis amisit. Unde, post predictam donacionem factam (celle de Nizezius), ista patria fuit multocies vastata et destructa, et fuit in ecclesia tamen pejor gemitus quam tempore persequcionis Diocleciani et Maximiani imperatorum, et multa perdit [sic pour -perdidit) Moyssiacense cenobium ». Aymeric de Peyrac, Chron., fol. 154, r°, col. 1.

(4) Guil. Lacoste, Histoire de la paroisse de Quercy, t. I, p. 256.

(5) « Post Amarandum, Retroaldus, Clodorinus, Dedaranus, Renudius, Deodatus, Exiverinus, Titardus, Dido, Simpronianus, Didinus, Jalphinus, Dido, Rorayricus, Froterius, Handricus ». Aymeric de Peyrac, Chron., fol. 156, V, col. 2.

(Renudius Aym.

Page 1