VIII
GuiLLELMUS CraTALORUS.
» Froxs , quibus magna , segnes , comparantur bobus.
» Frons , quibus parva , mobiles.
» Frons , quibus lata , idonei ad movendam menlem : si valde lata , stulti , parva discretione et ingenio rigidi.
» Frons, quibus rotunda, iracundi, praesertim si promptuaria , et insensibiles : refef ad asinos.
» Frons, quibus parva et angusta, stolidi, indociles, inquinati , voraces : refer ad sucs. Quibus oblonga, valent sensibus etdociles sunt, sed véhémentes aliquantulum : refer ad canes. Frons, quibus est quadrata, moderatae magnitudinis, consonacapiti; taies virtuosi , sapientes , magnanimi : refer ad leones.
» Quibus est frons plana et continua sine rugis , inflexibiles sunt et insensibiles , contumeliosi et valde irascibiles , id est , pertinaces intra obstinati et litigiosi.
• Qui mediam frontem simul cum supercilio contrahit , est vili lucro intcntus.
» Quibus est protentosa , adulatores sunt : referuntur adpassiones, et est frons protensa aequalis, quasi ultra tensa. Dicitur etiam collecta frons ; id est , tensa et
92 PRINCIPES DE PHYSIOGNOMOME.
tranquilla, ut in canibus patet et hominibus blandieiitibus.
B Quibus est obnubilosa, audaces et terribiles : releruntur ad tauros et leones.
» Frons, quasi cacumcn quiddam habens et fossulas quasdam, callidi et perfidi indicium. Médius habitus frontis inler hos decenter congruit et bonus est.
» Frons quibus Iristis est , mœsti sunt , et referentur ad passionem. Demissa et obscura, planctui promptos facit : refer ad pavoiies.
» Frons magna semper cum grossitie carnis , et e contra frons parva cum sublilitate.
» Frons parva et subtilitas pcllis dénotât spiritvis subtiles et mobiles; et e contia. Sj)irilus autem est corpus subtile ex vaporibussanguiniscausatum. Estquespiritus lator virtutum animae in membra spiritualia; atque ideo ubi est humorum grossitics , ibi non potest esse homini ingenium.
» Frons rugosa nimis, signum est inverecundi, et rugositas caussatur ex nimia humiditate , licet aliquando etiam ex siccitate, et ista non occupât totam frontem, et déclarât iracundiam et irascibilitalem ; retinet iram et odium absque caussa, et sunt taies litigiosi. Habentes curtam frontem, tempora et maxillas compressas, amplis mandibulis slrumas contrahunt. Quibus tensa est et lucida, adulatoros sunt et dolosi.
n Frons in longum rugosa , praesertim in radiée nasi, arguit cogitaliones melancholiae.
» Frons laxa, dilTusa vel aspera, concava in medio
DU FIIONT, 9o
cum tranquillilate cutis arridenti. versiitos nolat et avaros , ac fortasse plenos inscitia.
)' Frons valde dislorta , secordem ac stujjidiim. Ciii valut nebuia in rivum frontis est, vel in médium tanquam obtricta , iracundus vocatur : refer tauro vel leoni.
» Frons demissa et trislis animum higubrem , iracundiam et tristitiam notât.
» Frons alla, la ta, longa, auget bona. Humilis frons, virilis haud est.
» Frons in temporibus quasi inflata grossitudine Garnis, maxillis plenis carne, multum animum arguit , iracundiam, superbiam et ingenii grossitiem.
» Curva frons eademque alta et rotunda , stoliditatis indicium est et impudentia^. »
Toutes ces propositions sont si vagues et si contraires à l'expérience journalière; ce ton dicisif et tranchant conduit si aisément à des jugemens injustes ou sévères, qu'il n'est pas surprenant quelapliysiognomonie, traitée de la sorte, soit tombée dans le discrédit. Ajoutez à cela que la plupart de ceux qui se sont mêlés de cette science étaient des astrologues et des diseurs de bonne aventure, assez ignorans pour mettre la métoposcopie et la chiromancie au niveau, si ce n'est au-dessus de la physiognomonie empirique proprement dite; et l'on concevra sans peine combien le bon sens devait se révolter contre de pareils écrits. Quant à la ressemblance apparente qu'on se plaît à trouver entre les hommes et les animaux , et à laquelle les anciens physionomistes reviennent si souvent, il aurait fallu du moins la dé-
9^» PRINCIPES DE PHYSIOGNOJIOME.
montrer ou l'indiquer avec plus de précision. J'ai beau chercher, par exemple, cette prétendue ressemblance dans les fronts , je ne la découvre nulle part; et , quand même la forme offrirait quelquefois une espèce d'approximation, celle-ci est bientôt effacée par la différence de la position , qu'on a presque toujours négligé d'étudier. L'opinion des anciens était donc entièrement erronée, et ils auraient dû établir leurs inductions sur la dissemblance qui résulte de ces rapports éloignés.