LES RENIEMENTS DE PIERRE
à tout ce que peut imaginer contre lui leur grossièreté brutale. On lui crache au visage, on le meurtrit de coups. Quelques Uns lui voilent la face, et lui donnant des soufflets, lui disent : « Prophétise, Christ ! Dis-nous qui t'a frappé »; avec beaucoup d'autres apostrophes blasphématoires.
Mt., XXVI. — ^^ Petrus autem sequebatur eum a longe, usque in atrium prijicipis sacerdotum. Et ingressi^s intro, sedehat cum ministris, ut videret finem... ^* Petrus vero sedehat foris in atrio ; et accessit ad eum una ancilla, dicens : Et tu cum Jesu Galilaeo eras. "^^ At ille negavit coram omnibus, dicens : Nescio quid dicis. '^ Exeunte autem illo januam, vidit eum alia ancilla, et ait his qui erant ibi : Et hic erat cum Jesu Nazareno. ''^ Et iterum negavit cum jurainento : Quia non novi hominem. "^^ Et post pu^illum accesserunt qui stabant, et dixerunt Petro : Vere et tu ex illis es ; nam et loqu^la tua manijestum te facit. ''^ Tune coepit detestari et jurare quia non novisset hominem. Et continuo gallus cantavit. '^^ Et recordatus est Petrus verhi Jesu qvx>d dixerat : Prius quam gallus cantet, ter me negabis. Et egressus foras, ftevit amare.
Me, XIV. — °^ Petrus autem a longe secutus est eum u^que intro in atrium summi sacerdotis ; et sedebat cum ministris ad ignem, et calefaciebat se... ^^ Et cum esset Petrus in atrio deorsum, venit una ex ancillis summi sacerdotis ; ^"^ et cum vidisset Petrum calefacientem se, aspiciens illu7n, ait : Et tu cum Jesu Nazareno eras. ®^ At ille negavit, dicens : Neque scio neque novi quid dicas. Et exiit foras ante atrium, et gallus cantavit. ^^ Rursu^ autem cum vidisset illum ancilla, coepit dicere circumstantibus : Quia hic ex illis est. ''^ At ille iterum negavit. Et post pusillum rursus qui astahant dicebant Petro : Vere ex illis es, nam et Galilaeus es. "^^ Ille autem coepit anathematizare et jurare : Quia nescio hominem istum quem dicitis. ''^ Et statim gallus iterum cantavit. Et recordatus est Petrus verhi quod dixerat ei Jésus : Priusquam' gallus cantet bis, ter me negabis. Et coepit flere.
Le, XXII. — ^* ...Petrus vero sequebatur a longe. ^^ Accenso autem igné in medio atrii, et circujnsedentibus illis, erat Petrus in medio eorum. ^^ Quem cum vidisset ancilla quaedam sedentem ad lumen, et eum fuisset intuita, dixit : Et hic cum illo erat. ^"^ At ille negavit eum, dicens : Mulier, non novi illum. ^^ Et post pusillum, aliu^
videns eum, dixit : Et tu de iïlis es. Petrus vero ait : 0 homo, non sum. 5^ Et intervallo facto quasi horae unius, alius quidam affîrmabat, dicens : Vere et hic cum illo erat ; nam et Galilaeus est. ^" Et ait Petrus : Homo, nescio quid dicis. Et continua, adkuc illo loquente, cantavit gallu^. ^^ Et conversus Dominus respexit Petrum. Et recordatus est Petrus verhi Domini, sicut dixerat : Quia priusquam gallus cantet, ter me negabis. ^^ Et egressus foras Petrus flevit amare.
Jo., XVIII. — ^^ Sequ£batur autem Jesum Simon Petrus, et alius discipulus. Discipulus autem ille erat notus pontifici, et introivit cum Jesu in atrium pontifîcis. ^® Petrus autem stabat ad ostium foris. Exivit ergo discipulus alius, qui erat notus pontifici, et dixit ostiariae, et introduxit Petrum. ^' Dicit ergo Petro ancilla ostiaria : Numquid et tu ex discipulis es hominis istius? Dicit ille : Non sum. ^^ Stabant autem servi et ministri ad prunas, quia frigus erat, et calefaciebant se ; erat autem cum eis et Petrus stans, et calefaciens se... ^^ Erat autem Simon Petrus stans, et calefaciens se. Dixerunt ergo ei : Numquid et tu ex discipulis ejus es? Negavit ille, et dixit : Non sum. ^^ Dicit ei unus ex servis pontificis, cognatus ejus cujus abscidit Petrus auriculam : Nonne ego te vidi in horto cum illo? 2' Iterum ergo negavit Petrus ; et statim gallus cantavit.
Tous les apôtres avaient commencé par s'enfuir ; pourtant, deux d'entre eux, Pierre et Jean, s'étaient aussitôt ravisés et avaient suivi la marche de la cohorte. Conformément à son habitude, Jean ne prononce pas son nom. Il était en relation avec le grand-prêtre ou du moins avait ses entrées chez lui ; il pénétra dans le vestibule intérieur de la maison, Pierre, qui n'était pas connu, demeurant dehors. S'apercevant qu'il n'est pas suivi, Jean comprend la réserve de Pierre ; il sort, dit un mot à la personne de service, et ramène Pierre avec lui. Autour d'un feu allumé dans la cour, car la nuit était froide, des serviteurs et des gardes se chauffaient ; Pierre se joignit à eux, et attendit, « pour voir, dit saint Matthieu, comment tout cela finirait. » Mais la portière, qui sans doute n'ignorait j^as que Jean était disciple du Seigneur, s'approcha du groupe, et regardant Pierre avec attention, lui dit : « Vous aussi, vous êtes un des disciples de ce Nazaréen? — Non, réi^ondit l'apôtre. Je ne sais pas, je ne comprends pas ce que vous voulez dire ! »