VI. Dispositions pour la recevoir dignement
4) La foi, qui nous fait croire sans hésiter, sans raisonner, ce que notre faible raison ne peut pas comprendre : Domine , ad » quem ibimus? Verba vitœ œternœ habes. Et nos credidimus et » cognovimus, guia tu es Christus Filius Dei. »
2) La pureté de la conscience et l'exemption de toute souillure mortelle : « Nonne ego vos duodecim elegi ? et ex vobis unus » diabolus est. » — La communion indigne est une ingratitude monstrueuse, une horrible perfidie, une profanation sacrilège de la chose la plus sainte : « Qui manducaverit panem hune » indigné, reus erit corporis et sanguinis Domini (i. Cor., xi, 27, 28). »
5) Humilité profonde : « Recède à me , Domine , quia homo » peccator sum. Domine, non sum dignus... etc. »
4) Vive confiance : « Eum qui venit ad me, non ejiciam foras.. y> nœc est voluntas Patris ut omne quod dédit mihi, non perdam » ex eo. »
5) Désir ardent de la recevoir : « Domine, semper da nobis » panem hune. »
6) Joie et amour : Qui manducat me, et ipse vivet propter me. » — Ciim dilexisset suos , qui erant in mundo, in finem dilexit » eos. » — 0 Sacramenlum pietatis ! ô vinculum caritatis ! qui » vult vivere, habet ubi vivat, habet undè vivat ; accédai, credat, » incorporetur ut vivificetur, hœreat corpori, vivat Deo de Deo (S. Aug.) »
B. ÉVANGILE POUR LA FÊTE DU SAINT SACREMENT (v. 56-59). PRÉSENCE DE JÉSUS-CHRIST DANS LE SACREMENT DE SON AMOUR.
1) Quis ? — Qui est là présent? — a) Le même Dieu qui trône auhaut du ciel dans l'éclat de sa gloire infinie; — b) le môme Jésus- Christ qui s'est fait homme et est mort pour nous ; c) —
j. vi. 22-72. — § LXI. discours sur l'eucharistie. 183
le même Esprit-Saint qui a vivifié notre âme dans les eaux du Baptême : a Ego sum panis vilœ, qui de cœlo descendi »
2) Quomodo ? — De quelle manière ? -- a) De la manière la plus touchante , la plus intime, la plus amoureuse, s'unissant à nous cœur à cœur, dérobant, sous le voile des espèces eucharistiques, l'éclat de sa majesté, que notre faiblesse ne pourrait supporter... : « Qui manducat meam camem in me manet, et » ego in Mo; » — b) de la manière la plus merveilleuse, multipliant les plus inconcevables prodiges... : « Non confractns, non » divisus, integer accipitur, — « Sumitunus, sumunt ille.etc. » — « Quando manducalur, reficit, sed non déficit (S. Aug.)
3) Quibus ? — Pour qui ? — Pour tous ceux qui veulent s'en rendre dignes, pour les pécheurs repentants, pour les pauvres comme pour les riches... : Venite ad meomnes qui laboratis. »
4) Cur? — Pourquoi ? — Par pur amour pour' nous..., parce que nous avons besoin de lui : « Non relinquamvos orphanos;» pour nous guérir de nos maladies spirituelles , nous fortifier , nous combler de ses dons et de ses faveurs : « Nutrit, prœservat,
» réparât, détectât, et auget. » — « Morbos omnes depellit ,
» sœvientem membrorum nostrorum legem sedat,pietatem corroya borat, perturbationes animi extinguit, œgrotos curât, collisos » redintegrat (S. Cyrill. Alex.) »
5) Quoùsque ? — Jusqu'à quand? — Jusqu'à la fin des siècles : « Ego vobiscum sum usque ad consommationem sœculi. »
C. ACTION DE GRACES APRÈS LA COMMUNION ET LA CÉLÉBRATION DE LA SAINTE MESSE.
Ad quem diù suspiravi Jcsum tandem habco , Hune amplector, quem optavi ; Quem optavi teneo !
Omnes me& exultate Facultates anima?, Exultate , triumphate Et ingresso plaudite!
Tristis eram et abjectus, Eram sine gaudio, Quia aberatdilectus , Quem prae cunclis diligo ; Sed ut venit et intravit Animai tuguriu'm , 0 quâm dulec permeavit Meum cor solatium!
Non sic terras umbris tectas Gratus sol illuminât, Non sic aîstibus dejectas Nimbus herbas recréât , Sicut animam languentem Refocillat Dominus , Hanc tristantem et torpentem Novis donat viribus.
Félix dies , felix hora , Quà me, Jesu, visitas, Pulchra nimis et décora Lux , ad me quâ properas !
Qui Te tenet habet satis , Quia qui te possidet Ubcrcm i'elicitatis Vcne l'ontem obtinet.
Quis non tuam admirctur Bonitatcm Domine , Si rjuod facis, meditcmur Serio examine!
Ad Te ruo, ad me ruis, Et me sinis protinùs Immiscere meos Tuis Amplexus amplexibus.
In me proprium amorern Tarn potenter cneces, Ut le amem et adorem Solum , sicut dignus es.
In me toile , quod est puris Grave tuis oculis, Ut sic arctiùs venturis Tibi jungar saeculis.
Nihil eram , me creâsti Ex obscuro nihilo , Divinœque me donâsti Rationis radio.
Pro me nasci voluisti In deserto stabulo , Et finire morte tristi Vitam in patibulo.
Oriente sole, manè ,
Occidente vesperâ ,
Bone Jesu, mecum mane,
Mecum semper habita.
Nil à Te , nec mors nec vita ,
Nil à Te me separet;
Unio sit infinita ,
Quam vis nulla terminet !
Praeter dona, quibus ditas Me diebus singulis , Dapes hodiè mellitas Datis addis gratiis.
0 voluptas cordis mei , Jesu dilectissime.
In me régna , Fili Dei, Régna , régna libéré !
Canam donec respirabo Gratiarum cantica.
Millies haec iterabo In cœlesti patriâ , Quandô Te, remoto vélo , Sicut es aspiciam , Et cum Angelis in cœlo In aeternum diligam. Amen.