‹ L'héroïsme de la bienheureuse Jeanne d'ArcChapitre 7 sur 26 · mars, ibid. I · texte numérisé non relu

mars, ibid. I

de certitude, et les regarde comme divinement révélées \

Jeanne dans son for intérieur était absolument certaine de recevoir des révélations et des préceptes par l'intermédiaire de ses Voix, saint Michel, sainte Catherine et sainte Marguerite.

De là il suit qu'elle se regardait comme obligée de les croire et d'y obéir.

Dieu a fait certaines révélations que chacun doit accepter et croire; celles-ci sont proposées par l'Eglise et constituent le dépôt de la foi 2.

Mais II a fait aussi, et peut encore faire, des révélations particulières à qui il lui plaît. Celles-ci ne sont pas du dépôt de la foi 3.

1. « De his ergo quae expresse per spiritum prophetiae propheta cognoscit, maximara certitudinem habet, et pro certo habet quod haec sibi sunt divinitus revelata, unde dicitur Jerem. xxvi, 15. In veritate misit me Dominus ad vos, ut loquerer in aures vestras omnia verba haec. Alioquin, si de hoc ipse certitudinem non haberet, fides, quae dictis prophetarum innititur, certa non esset. »

Summa Theolog., 2, 2, q. 171. a. 5.

2. « Depositum christianae fidei stricto sensu acceptum complectitur ea omnia et sola, quae humano generi a Deo explicite vel implicite revelata sunt credenda, facienda, sequenda; seu quae manifesta sunt revelatione catholica (ad distinctionem a divinis revelationibus privatis) ad aeterternam salutem humani generis. » Cardinal Franzelin, de Divina Traditione et Scriptura. 1870, p. 110.

3. <c Revelationes et prophetiae quae facta sunt post Apostolos, adhuc fiunt et fient in Ecclesia, non pertinent ad

Cependant, quand une personne a le bonheur d'être favorisée de telles révélations, et que ces révélations sont accompagnées de signes et de motifs de crédibilité démontrant qu'elles proviennent de Dieu lui-même, cette personne est évidemment dans l'obligation de les recevoir et d'agir en conséquence. Au-

depositum fidei catholicae, quod Ecclesiae custodiendum, praedicandum, et explicandum commissum est. Ratio est, quia hujusmodi revelationes non diriguntur ad universam Ecclesiam sed ad homines privatos.... Unde revelatio privata a Deo facta potest et saltem ab eo, cui fit vel pro quo fit, débet credi fide divina, si evidentia adsint motiva credibilitatis ; non tamen ea fides dicitur catholica ». Cardinalis Franzelin, de Divina Traditione, etc. p. 234-236. Romae, 1870.

ce Quaeres autem primo, an illi, quibus fiunt revelationes privatae, si certo eis constiterit a Deo esse, teneantur illis firmiter assensum praebere, et... affirmando respondetur, juxta adnotata in sup. lib. n, cap. 32 ». [ce Bene adnotavit Cardinalis Bona, de discret, spirit. cap. 20, num. 1 : ce Illi autem, quibus privatae revelationes fiunt, si certo eis constiterit a Deo esse, illis firmiter adhaerere tenentur; quia Deus revelans occulta sapientia suae summa veritas est, quae nec fallere, nec falli potest. » Bened. xiv, op. cit.]

ce Quaeres tertio, quid dicendum sit de illis, ad quos revelationes diriguntur, vel de aliis, ad quos non diriguntur, an, et quam fidem eis debeant adhibere. Tertium hoc quaesitum differt a duobus primis, cum prima duo respiciant personam, cui fit revelatio, et hoc tertium ad alias personas pertineat, ad eas videlicet, quibus revelatio dirigitur, et ad alias, quibus non dirigitur. Cardinalis de Lugo de fide disp. 1, sect. 11, docet, illum, cui proponitur et denuntiatur revelatio illa privata, debere credere et obedire Dei mandato, sive nuntio, si proponatur cum sufficientibus argumentis; Deus enim illi loquitur, saltem per alium, ac proinde ab eo

trement elle désobéirait à Dieu, en refusant d'admettre ce qu'elle sait venir de Lui.

Les anciens canonistes du temps de l'Inquisition, élargissant le concept théologique de l'hérésie \ soutenaient qu'une personne devait être considérée comme hérétique qui rejetait une révélation particulière qu'elle savait d'une façon certaine venir de Dieu 2.

Or, parmi ces canonistes il en était qui pensaient que si une personne rejetait ouvertement des révélations qu'elle avouerait avoir

exigit fidem; ex quo fit, ut fidem teneatur adhibere Deo illam exigenti... Quod autem attinet ad ceteros, ad quos revelatio non dirigitur, tam Cardinalis de Lugo, quam Arauxo asserunt, eos non teneri reipsa credere tali revelationi; nec, si credant, talem assensum posse esse Fidei Catholicae, aut Divinae, cum non innitatur divino testimonio, quod est ratio formalis et propria Fidei divinae; non resolvitur enim proxime in ipsam revelationem factam personae privatae ; cum non constet, nisi ex sola narratione referentis; neque in revelationem, ut vocant, mediatam, cum non dirigatur ad illos, neque Deus loquatur cum illis ». Bened. XIV, de Serv. Dei Beatif., etc., lib. III, cap. 53, n. 12 et 14.

« Re velatio privata, de qua in praesenti tantum agitur, non proponitur Ecclesiae, sed solum fit peculiariter alicui personae, sive id quod revelatur, non cedat in bonum commune Ecclesiae, sive etiam in bonum Ecclesiae cedat ». Bened. XIV, de Serv. Dei Beatif., lib. III, c. 53, n. 2.

Page 1