ÉLOGE DE LA VIE SOLITAIRE
PAR CORNELIUS MUSIUS DBLPHUS, POÈTE DU XVI* SIÂCLB.
Hoc Urania serena Ades et cœlesti Teoa Laoda soHtudinem.
Landa benè, laada sane, Lauda plenèy lauda plané Haoe beatiladiDeiu.
Laada viros barba canot, Laada sophos chrisUanos Duces absUnentia.
Laoda juvenes pracioctos Lombis atqoe sacre tinelos Balteo militie.
Lauda simplices, tenellas HoUas intégras poellas Claras castimonia.
Lauda fœminas adulias Faetas propler Christum stnltas.
Rares sanctimonià.
Solitude divinaram Est thésaurus gratiarum Seeulo absconditos.
Solitude miserorum Est as^rlnm pcccatomoi Et tulum refugium.
Nusquam est in muodo tantom GommodaruBi remnii qoaotom Dttwn solitudîni .
Hic eBim tranquillns portos Hie delitiarom hortos Paradi&os Domioi.
Hic ligaom frondet vitale Qood nefas tollifi lelhale Chris ti tinctum sangoioe.
Hie stat arbor exaltata Qott secus rivos plantata Vivo 0orel gernune.
Domos bic orationis, Campus speculationis In Dei operibus.
Que plus habet in re eesss Qoam promitlil in accesn Si perseveraverif.
Solitudo sues Ifatret Offloes amat veiot patroi Imis ex visceribus*
Solitudo spiritalis Qoamvis desit corptniit»
Dulcis est possessio.
Solitudo corporalia Si non adsit spiritalis, Vana est professio .
Qa« si erit littertla Stodiisque dedicata PlarioiQni eontoleril.
Sin istis non sit oraaU Nec de cœlis illustrata Trifllis career foerit.
Toile litteramm usam Comparatum vel înfusnm ViU de monastica.
Si non faerit cerebrosa, Stopida vel fnriosa« Sallem sit phantastica.
Miram hic qua gravitate Mistom cam humanitate Sit momm mataritas.
Sed molto magis miretiir Si quis intùs contempletar Qua sit vite probitas.
Castitas hic exaltatur JRigor Ordinis servatur Cam perseverantia.
Régule disciplinaris Disciplina regularis Urget observantia.
Quidquid jabet venerandus Atque Pater observandus Fit cum reverentia.
Nam ad nutum obeditur Et ad jussnm statim itar Absque reststentia.
Hic sobmissio perfecla Dicta rata, vota recta Sancta conversatio.
Hic mandata sont discreta Hic obsequia sant l«ta Nuila excusatio.
Que snnt Fratris querunt isti.
Non que sua sed que Christi, Abest hinc proprietas.
Mutuus hic animorum Et consensus stndionun, Una est societas.
Hic doctrina observalur Orthodoxis que probatnr, Profligatur falsitas.
Libri pravi non leguntur Nec quidem hic admittantur Sic stat verbi veritas.
Hic paupertas opnlentai Vita modids contenta Nota spiritalibus.
Hic meroris est solamen Hic laboris est levamen, Abditum camalibus.
Quisquis agit in secessu Islhoc potitnr successu Qttod nunquam deseritur.
Si egrotat visitatnr.
Si tentatur confortatur, Si famescit pascitnr.
Si quid grave fréter portât, Fréter hic fralrem supportât, Fréter fratrem soblevat.
Si quis mergitur peccalis Ant involvitur erratis, Est qui illos allevat.
Vis te Christo consecrare, Camem vis mortificare Locus hic aptiasimus.
Vis offerre gratum munus, Locus hic estopportonus, Locus commodissimus.
De peccatis vis dolere ?
Vis ex corde pœnitere ?
Vitam vis eorrigere ?
Hic securè possis flere, Omnem culpam abolere Et post lapsum surgere.
Vis te sursum oblectare, Mœstam mentem recreare, Nusquam potes rectiiis.
Spiritum vis excitare Animum exhilarare, Nusquam âges letius.
Monachorum institutum
Non est nuper conslitatum
Ut secle insaninm.
▲PPEIfDlCBS^
Sed ab annis ter qnin^entis Amplinsqae ter vicenis Vigait Monasticâ.
Nullus yates scribet rectè Nec Rector dicet perfectê Laades mandifogis.
Tende vires qaantam potes Nuoqaam expticabis dotes Vite solitarie.
Ubi popalus est maltas Ibi maltas est tamoltos, Multa est abasio.
Ubi bona comparantur Ibi mala evitantor Vel absqoe negotio.
Ubi nunquam non oratur, Vel ubi seniper cantatur Quts inibi in olio ?
Neque laculentos focos, Neqae exqoisitus coquos Hic est necessarios.
Soos qaisque carpit cibos Qnos coetos, incoctos cibos Terra fandit omnibus.
Hic rogare de Setinis Ant de vinis Tarentinis Esset supervacaneun.
Et de ostreis locrinis Aut rogare de echinis Staltum et frastranenm.
Uni Christo se impendnnt Cujus nomine direndunt .\mpla patrimonia.
Imo propter Cbristum vadunt Et in mortem sese tradant Somma cum constantia.
Et qai mondo eecidisse Visi sunt vel periisse Ipsi sont in gloria.
Viri Dei et eleeti A mondanis sont rejeeti Ac si essent stolidi.
Veram piia deamati Sont ab ipsis reputati Viri valde proTidi>
nii ipsi Deo cari, Digni a conctis aman, Sont invisi sacolo.
Et a stolto eminentes Ac miraculis pollentes Deludootor popalo.
Veram qoi sic sabsannantur Et ut fattti potantor Qui bic potant flomina
Specnlom sont imprudentam Et sont sal insipientom Sont et mundi lamina.
Adde, qui sic conteninantur, Deprimantnr, explodontor Et qai bic sont minimi,
Postea exalfabuntnr, Gloria coronabontor Habebuntor maximi.
Qoos si forte Pbaraooes.
Perseqonntor aut Nerones Abdant se latibolis.
Si jobet Deos prodire, Pro fide mortem sobire Obviant pericalis.
Post enim afflictîones, Duros post mortis agones Certom est resorgere.
Nec idcirco dividonlur Variis quod discernantur Mistisve coloribos.
Aut qui mœstis hi utuntur Hi Istis amiciontur Aliisre vestibus.
Sed distinctis colorati.
Qui putantur separati His et bis habitibas.
Unom siraol Deom volant Individuique Deum colunt Votis uniformibns.
AmPKNDICÏS.
Sciuot «BÎm quod nitéirem Non cant neqte sqiâlûrtm Neqae foroMs VMtnim
Cœluin terre miseeatur, Fr&eUu orM» lUàbator, Permanest impavidî.
Mondos floret, sàltai, iridet Nec seipsam salis videt Molta pr» saperbiâ.
loterim Sancto Sanctorum Grex abjeeUis monachorum PsallU cum Iseiitia.
In monte est solitiudo Et Tera perfecUtado Ubicnmqae habites.
Nollns locos ut yidemus Prias dacil quam Eremus Ad cœli palatia.
Nullos mondas sic ditare, Noll» orbes sic beare, Nalla potest regia.
None Urania benigna Digniornm lande digna Die patrum vocabola.
Die quos cellie educarunt At qoos TÎros illoslrarunl Sola habitacala .
Nefas fuerit Brunones Praterire et Hogones Et cellas cartusias
Age Teroy qui bec audis Cui hojas carmen landis Nil pnto displicait
Ciû nullos blandiendû PollicendOy largiendo, Mandas nimis plaçait
Age et bis excitatu»
Et hoc toties vocatus Sarge, veni, propera.
Hic stevios sedëbis, Hic traaquilltciS )Bahé1)is\ Excote tôt onera
Linqae mondo snos mimmos, Glorianun speme ftiknos, Page innotescere.
At pater, ittqais, obsislii Et Mater nunqaam desisUt Revocare fletibus.
Sed et liberi subinde Me demulcent bine et inde Dulcibus amplexibos
Page, derelicto pâtre Et invita perge maire, Non est bec impiétés.
Sed si per lot moras rompis, Si h^c vincula disrompis Hcc demiira est pietas
Nam licet sit coacedendum Et parenti obsequenduni Si qoid libi jusserit.
An non magis auscultandom Et Cbrislo obtemperandum Qoo te comqoe traxerit
Qoid conctaris ? qoid excosas ?
Qaid causaris, qoid récusas ?
0 infelix anima !
An nescis qood tempus floit?
Et prsceps quod dies rail?
Quod hora novissima?
Nil est cor te ita torbes, Félix est qui fugit orbes :
Foge et beaberis.
At lu tristior hortanteni Et gemens andis laadantem Hojos vite seriem.
Nempe aliam exlernam Hic fortasse, vel inlernam Somniasti reqoiem.
Ut vis, sed com egrotabis Jusiis lacrymis damnabis Omnes mondi infolas.
Et eam morli propînqiubis Tune, sed sero provoeabis Ad beatas eellolas.
0 beau solitado 0 sola béatitude Piis seeessieoiU !
Qoain beati candidati Qui ad te volant alati
Poirb i mnndicolii,
Sanet» vit» praxim seripsi SpoDte qnain sequontor ipii Verè solitarii.
Si offeado, non sequendo.
Ait si erro descrideadoy Cedo, pnestent alii (1).
(fl) Voir urat entier cet âoge, doot noat b'^tom cité q«e des eKlritU, dast t. Il, p. IX-XIX appeadix. %
