Le pape n'est point nommé
PIÈCES JUSTIFICATIVES. l£3
sui, omnîa que viderai enuoeiavit vel enarravit. Qui ei credere nolens et eum et episcopum talia testiticantem pro stultis reputavit'. Quo facto, reversus est Parisius. Deinde non multum post, Domino pape celebranti apparu) t visio qualis magistro Johanni apparuerat. Qui dolens eo quod petitioni ejus non satisfecerat, misit nuntîos ut, si pussent eum invenire, ad se citius revocarent, et iuvenerunt*, Tune dixit Dominus papa : Domlnus mittat eum ad me. Postea vero iile sanctus homo petons Romam affatus est eum Domino papa et quod voluit impelravit. Deo gratias '.
Amio Domini millesimo centesimo nonagesimo et octavo ' incepit ordo Sancte Tri ni ta ti s.
1144. — Bécit en vers sur le même Bujet (Bibl. Nat., ma. lat. 'J7âa r* 12 v)
Dcus creator omnium Fini bono principium Meum dignetur jungere Ut mundi propter ocium 5 Hebetatur ingenium.
Illud volo [d]aucere (?)* De habitu Trinitatis Fratrum; dicam dcalbatis
1. Cette brunqnarie ne nous étonnerait pas de la part d'Innocent III, qui n'était point crédule. Mais traiter de fou un évêque de Paris passe un peu les bornes.
2. C'est une vraie scène de comédie. Comment saint Jean revint-il à Rome? l'auteur ne le dit pas.
3. En effet, tout est bien qui finit bien. Les obstacles à la fondation de l'ordre sont ici quelque peu ridicules. Ce récit a du moins le mérite de nous montrer que le pape mit quoique hésitation à confirmer les Trinitaires. Jacques Bourgeois, dans son poème, a développé cette résistance du pape.