‹ L'originalité de Gottfried de Strasbourg dans son poème de Tristan et IsoldeChapitre 14 sur 145 · die sliefen harte suoze · texte numérisé non relu

die sliefen harte suoze

(i* ne weiz, nAch was unmuoze).

i8ai6-i8.

G — Marc est accablé à la vue de sa honte. Jusque là il avait eu des doutes, mais aucune certitude. Ses soupçons étaient son plus grand chagrin. Mieux eût valu pour lui rester dans le doute que d'être assuré de son malheur (i 82 1 9-34).

(Li rois les voit, au naim a dit :

a Atendés moi chi un petit ;)

En cel palais la sus irai, sus gieng er swtgende dan ;

De mes barons i amerrai : stnen rAt und sine man

die nam er sunder dort hin.

(er huop ûf undc seitc in,

das ime gesaget wœre

vur ein wArez maere,

daz Tristan und diu kûnigln

bt ein ander solten stn,

daz si aile mit im gicngen dar)

und nœmen umbe si beidiu war,

und ob man s' alsô funde dA,

daz man im von in beiden sA

reht unde gerihte taete,

alsô daz lantreht hœte.

G — A peine le roi s était-il éloigné du lit (182 49-^0»

Verront com les a von trovez ;

Ardoir les frai, quant ierl provez.»

Tristan s'esvella a itant.

Voit le roi, (mes ne fait senblant ; Car el paies va il son pas.) Tristan (se dreche) et dit : « A ! las !

Amie Yseut, car esvelliez :

Par cngien somes agaitiez !

sô daz erwachete ouch Tristan und sach in von dem bette gAn.

« A », sprach er,(« waz habt ir getAn,

getriuwe Brangœne !

weiz got, Brangœne, ich waene,

diz slAfen gAt uns an den Itp.)

Isôt wachet, armez wlp I

wachet, herzekûnigln !

ich waene, wir verrAten sîn. »

(« verr Aten?»8prach si «hôrre, wie?»)

Page 1