I. Dô kom der herre Volker, ein kûene spileman
wer der Volker wcere, daz will ich wizzen lân,
er was ein edel herre
durch daz er videln kunde, was er der spileman gênant.
(Dos NibelungenlUi^ avent. xxiv, strophe 68^1.). a. Volker der vil kûene zdch nâher ûf der banc
einen videlbogen starken, michel unde lanc gellch eine scarpfen swerte, vil lieht unde breit.
{li,^ avent. zxiz, stroph. aS.) 3. Volker stn geselle von dem tische spranc :
sfn videlboge im lûte an sîner hende erklanc. dd videlte ungefûege der kîinege spileman. '
(U,y avent. xxxm, stroph. 15.)
iA.rfta
Ezel ; seigneur Hagen de Troneje, que vous ai-je fait? Comment, maintenant, ferai-je résonner les accords, ayant perdu ma main^? »
Ces fictions du poète nous montrent à quel point le Minnesinger était alors en honneur.