‹ La chronique de Nantes (570 environ-1049)Chapitre 71 sur 117 · XV · texte numérisé non relu

XV

f) aliud B. —

g) nostre B. —

h) quoque addit B.

[c. xviii, an. 866] NAMNETENSE 61

detrectes, ipsiusque j udicium postulare non dedigneris. Ipse enim est metropolitanus omnesque episcopi regni tui ejus suffraganei sunty sicut conscriptiones praedecessorum meorum evidenter ostendunt, qui praedecessores tuos, quia illos ah ipsius cura substraxerant, forti invectione corripere studuerunt, quamvis nec nostra scripta, super hac re missa, déesse videantur . Quumque, coram praesignato Turonensis aecclesiae praesule et integro numéro collegarum, id est XII episcoporum, celebrato conventu, fuerint ejecti episcopi régulariter examinati, apparueritque quod canonice fuerint ejecti, ipsis in sua dejectione manentibus, quicumque in locis eorum consecrati sunt, poterunt utique episcopatus honore potiri. Quod si ejecti episcopi insontes fuerint declarati, his amotis qui illis subrogati sunt, aecclesias suas ipsi recipiant. Nam, quum1 antecessores mei, Romani praesules, ejectionem eorum episcoporum, qui ab aecclesiis suis expulsi sunt, non a d miser int 3 nec approbaverintk, nec ipsos, qui eis subrogati sunt, viventibus Mis, legitimos episcopos dixerunt. Sane si forte ad Turonensem archiepiscopum mittere dedignaris, stude duos episcopos de expulsis et duos de subrogatis, una cum gloriae tuae legato, ad apostolicam sedem beati Pétri transmittere, ubi digna examinatione praemissa, qui legitimi episcopi sint appareat, et suas aecclesias irregulariter non amittant. Nihil enim aliud est quod in praesenti negotio penitus diffniri possit. Quia çero magna, quis sit metropolitanus, apud Britannos contentio est, licet nul/a memoria sit vos in vestra regione ullam habuisse metropolitanam 1 aecclesiam, tamen, si libet, postquam Deus inter vos pacem et dileclum filium nostrum Karolum gloriosum constituent1, facile hoc poteritism advertere. Quod si adeon contentiosius agendum

XVIII. — i) etiam /. — j) admiserunt /. — k) approbaverunt /. — 1) metropolim B. — m) pote ris B. — n) ideo B.

1. La paix entre Salomon et Charles le Chauve ne fut conclue qu'en oc tobre 867. Cf. Ann. Beriin., ad ann. 867.

62 CHRONICON [c. xvin, an. 866]

creditis, ad nostrum apostolatuin destinare contendite, quatenus nostro libramine, quae fuerit apud vos antiquitus 0 archiepiscopalis aecclesia, luce clarius innotescat, et deinceps, omni amhiguitate recisa, quem sequi episcopi vestri debeant, incunctanter agnoscant. Neque enim aecclesias Domini per discordiam regumv divisiones aliquas q pati velr damna necesse est, quum quantum ex se est, pacem, quams praedicant, servare studeant in invicem et in omnes. His ita praelibatis, per nos tuam scire volumus excellentiam, quia, si nostris% monitis paternis11 obedieris y , et tam de jure metropolitani quam de renovatione examinis ejectorum episcoporum nos audire studuerisx, erit pax et concordia et omnis legitimus or do in regno tuo. Quod si nos tantum interrogare et non auscultare decreveris, scandala et discordia et omnis confusio non deerunt tibi in vita tua. Porro legatos tuos, quos ad nostrum pontificium destinasti, dilectioni tuae commendare curamus, quorum prudentiam et fidem circa nos considérantes, plurimum in Domino gratulati sumus. Deus omnipotens gloriam tuam et claram conjugem tuam cum nobilibus natis1 atque cum omnibus, qui sub tuo regimine sunt, omni gaudio et omni benedictione pie circumdet2.

XVIII. — o) deest B. — p) et addit B. — q) aliqua B. — r) deest B. — s) qui B. — t) preceptis et addit B. — u) deest B. — v) obedieritis B. ■ — x) sluflueritis B.

1. De son mariage avec Wembrit, Salomon eut deux fils, Riwallon et Wigon, et une fille, Prostlon, mariée au comte Pascwiten (voir Cartul. de Redon, p. 39, 188 et 209). Sa femme Wembrit mourut au mois de juillet 866. Cf. A. de la Borderie, Mém. cité, Bib., XXV, de V Ecole des Chartes, 1863-64, p.'397.

2. Jaffé (Regesta pontif. roman., 2e édit., t. I, n° 2708) a daté cette lettre du pape Nicolas Ier à Salomon de 862 environ. Je crois que ce document est plutôt de l'année 866. D'abord il est certainement antérieur au mois de juillet 866, époque de la mort de Wembrit, femme de Salomon, à laquelle le pape envoie ses bénédictions. De plus, il doit être postérieur aux deux lettres écriles parle même pontife, lune à Salomon , l'autre à Festinien, archevêque de Dol, au mois de mai 866 (Jaffé, 2e édition, nos 2789 et 2807). Nicolas dit ici à Salomon qu'il lui a déjà écrit ainsi qu'à l'archevêque de Tours (voir p. 59, note 1). Or, dans sa lettre à Festinien de Dol, il prévient ce prélat qu'il a adressé en même temps une autre lettre à Hérard, archevêque de

[c. xix, an. 858-872]

NAMNETENSE

Perlecta autem hac epistola in auditu Salomonis, régis usurpativi, atque pluribus aliis, a pontificibus romanis missis, in presentia praeclecessorum suorum, videlicet Nomenoii, cujus fallacia ac pravitas primum inventa fuit, atque etiam Herispogii1 filii perlectis?HerardusTuronicus archipraesul, atque Actardus, Namneticus episcopus, diebus vitae suae super hac injustitia condolentes, atque querimoniam magnam facientes, nec per apostolicam sedem tam saepe repetitam, nec per régis Karoli vindictam, nec per omnium episcoporum

Page 1