Ossinger, Op. cit., p
8. Examen PrœfalionU monUoriœ Jacobin magnœ Britanniœ et Hibemiœ regiSy prœmissœ Apologiœ tuœ pro juramento /idelita(ii\ expresse nomine ipsius authoris denuo edilœ....^ in quo examine refetlitur el Apologia ipsa régis elsummi pontifias brevia adCalholicos Anglos defenduntur, Fribourg-en-Bri&gau, 1610, in-fol.
9. Anti Mornœus. seu confutalio Mysterii iniquitatis seu historiœ papatta PhUippi Monitei, Calohiistat^um in Gallia archisynagogi, ubi errores ac im-
Une Apologie pour les souverains pontifes i ;
Des Commentaires sur les livres de la cité de Dieu ^.
Dans les précédents ouvrages, il avait été polémiste.. Il devint dtins celui-ci éditeur et commentateur.
Nous connaissons les étranges prétentions politico-religieuses du roi d'Angleterre. En faire doctrinalement justice était facile. A la fin de son œuvre, le réfutateur conjurait le royal réfuté de revenir à de plus saines doctrines s.
VExamen de la Préface monitoire était dédié à Louis XIII, comme du Plessls-Mornay avait osé lui faire hommage de son Mystère d'iniquité, kussWôi après la publication de ce dernier ouvrage, Coqueau avait résolu d*en écrire la réfutation et demandait, à cette fin, de le lui envoyer : c .... per litteras apud amicos egi, c ut ad me quamprimum transmittendum cui'arent, non obscure c illis significans, mibi in votis esse, illum librum, cujus impie- « lalem, tum authoris nomen, tum inscriptio operis satis indica- < bant, confutare. » Coqueau avait devancé Coeffeteau dans celte
poiturœ, ex quibus contextum et consareinatum tolum opus, facile deteguntur ac refellunlur, Paris, 1613, in-4.
Trois ans après, il y eut, à Milan, une nouvelle édition, avec ces variantes dans le titre : '
Anti MomcBxu, ide$t, confuiatio Mysierii iniquilafis, iive historiœ papaUis Philippi MomcBiy in quo elucidata kistoriœ veritate Romani ponlificei vindicantur ab adversarii calumniis; ab erroribus sacra eorum auciorita» ; ac fidet orthodoxa asseritur. Milan, 1616, in-fol
1. Apologia pro summis ponlificibus^ in qua eorum auclarilait et a B. Petro usque ad Paulum V sine ulla interruptione cantinuala successio demonttratur. Milan, 1619; Cologne, 1620, in-fol. (Ossinger, Op. cil., p. 259.)
2. De Civilate Dei libri XXI I^ ex vetuslittimis manuscriplis exemplaribus per theologot Lovanienses ab innumeris mendis repurgati.,,. cum cotnmentariis novis el perpeluis, Paris. 1613, in-fol.
Ossinger, Op. dL, p. 259, cite une édition également de Paris, 1636. tn-foL
3. • Idcirco Dcum obnoxie rogan^us, ut serenissimo régi ac omnibus
• quotquot alieni sunt a fide catholica, hanc mentem injiciat, ut quam so-
• lidis fundamentis firmissimisque argumentis nitatur Gdes catholica, quabi « vero debilibus imo et vanis mendaciis fulciatur doctrina Protestantium > ac reliquorum Ecclesi» hostium, et quantum distent tenebriones isti mi- « nistri ab antiquis illis Patribus, quos lumina civitatis Dei, quae eadem est
• sancta Romana Ecclesia, appellabat Augustinus, meditenturaccuratius. Sic « enim fiet fortasse,ut errores agnoscant et ab illis resipiscant,kc salutireram « sancts matris Ecclesiœ calholicie, apostolics, roman» fldemamplectantur ; •> quod faxit ille, qui occulta mirabili ac inefTabîli potestate operatur in cor>
• dibus hominum.... •