‹ La Papauté: son origine au moyen âge et son développement jusqu'en 1870Chapitre 120 sur 179 · p. 82). ~ Pertz, Monum. III · texte numérisé non relu

p. 82). ~ Pertz, Monum. III

286 (p. 82). — Mai Nova Coll. VI, II, 60 : In tanta ecelesia vix unus posset reperiri, quin vel illiteratus, vel simoniacus, vel esset concubinarius,

297. (p. 84). — Le Jus canonicum était môme devenu pour les théologiens une source ausel autorisée que l'Ecriture Sainte. Ainsi Turrecremata, Summa, lib. 2, c. 102, Veiiiest., 1561i, t. 241* aJîuot encore le principe : Primo quod dato quod scriptura sancta non expresserit, jus tamen canonicum hanc differentiam satis sufflcienter expressit,..

298. (p. 84). — Opus tertium, éd. Brewer, London, 1859, p. 84 : '.plus laudatur in ecelesia Dei unus jurista civilis, licet solum sciât

ius civile et ignoret ius canonicum et theologiam, quam unus magister in theologia, et citius eligitur ad ecclesiasticas dignitates. Et ut videmus quod principaliter currit regi^en ecclesix per iuristas, et hoc per abusum et cavillationes iuris, et contra mra, quia iniuHœ infinitx flunt respectu unius iustitiœ, et iustitia tam tardatur ubique, auod pauperes dimittunt causas suas, et divites txdio afflciùntur et oravantur nimis, ut eliam dimittant sxpissime ius suum, et discordix inflnitse suscitantur in ecelesia Dei, et pax tollitur per iuristas. —

Pierre Dul)ois signale de même la préférence accordée^ aux juristes dans PËglise en 1306, dans son écrit : de récupérât, terr» s. c. 15, éd. Bongars, Gesta Del per Franc. II, 324.

Page 1