p. 82). — Pertz, Monum. III
296 (p. 82). — Mai Nova Coll. VI, II. 60 : In tanta ecclesia vix unus posset reperiri, quin vel illiteratus, vel simoniacus, vel esset concubinarius.
297. (p. 84). — Le Jus canonicum était même devenu pour les théologiens une source aussi autorisée que l'Ecriture Sainte. Ainsi Turrecremata, Summa. lib. 2, c. 102, Venet.. 1561, f. 241' aJïû.ît encore le principe : Primo quod dato quod sciiptura sancta non expresserit, jus tamen canonicum hanc differentiam satis sufficieîiter expressit...
298. (p. 84). — Opus tertium, éd. Brewer, London, 1859. p. 84 : ...plus laudatur in ecclesia Dei unus jurista civilis, liect solum sciât ius civile et ignoret ius canonicum et theologiam, quam unus magister in theologia, et citius eligitur ad ecclesiasticas dignitates. Et ut videmus quod principaliter currit regimen ecclesiae per iuristas, et hoc per abusum et cavillationes iuris, et contra iura, quia iniurix infinitae fiunt respecta unius iustitiœ, et iustitia tam tardatur ubique, quod pauperes dimittunt causas suas, et divites tsedio affïciuntur et gravanfur nimis, ut eliam dimittant saepissime ius suum, et discordise infinitee suscitantur in ecclesia Dei, et pax tollitur per iuristas. —
Pierre Dubois signale de même la préférence accordée aux juristes dans l'Eglise en 1306, dans son écrit : de récupérât, terrae s. c. 15, éd. Bongars, Gesta Dei per Franc. II, 324.