IV. — Instmotlo 8. CongregationiB de Prop
Fide supra Suapensionibus ex
Informata Consoientia
Omni tempore sollicita fuît Eccleeia ut non solum asoenBus ad sacroa Ordines interdiceretur indlgnia, verum etiam ai eorumdeni exercitio
criminosi suspeasi manerent.
Cum autem occuitorum quoque criminum, quseqiie prodere non espediret, facilis et prompta, nempe a judiciariis farmis liLera, coercitio aliquando necessaria sit ad aacri ministerii dignitatem, et fidelium utilitatem tuendam ; hinc sapientissimo cousilio Ttidentini Patres Sees. xsiv. cap. 1. de Reform. decreverunt : Ei eut ascensus ad sacras ordines a suo Prœlato ex quacumgue causa, etiam ob occuUum crimen, quomodolibet, etiam exlrajudieialiler fuerit interdictus, aut qui a suis ordinibus seu gradibus vel dignitatibus ecclesiasticis fuerit suspensus, nulla cotvtra ipsius Prcelati voluntatem concessa licentia de se promooeri faciendo, aut ad pHores ordi' nés, gradus et dignilates sive honores restitutio suffragetur.
Ex hoc provido décrète, in eo quod refertur ad Clericoruin crimina, quee extrajudiclalem suspenaionem ab ecdeeiasticie officils merentur, jamdu-
dum in usu fuit suspensionis pœna ex causis Prselato notis; quse nempe audit suspensio eœ informata conscientia. Ad hoc itaque ut in eadem infligenda, cum majori qua potest cautela et securitate Ordinarii catholicarum missionuna procédant, S. Gongregatio de Propaganda Fide praesentem instructionem edendam censuit, cui iidem Ordinarii in adhibendo hoc extraordinario remedio sese conformare curabunt.
1. Suspensio ex informata conscientia, non secus ac illa, quae per judicialem sententiam infligitur, personam ecclesiasticam a suis ordinibus, seu gradibus, vel dignitatibus ecclesiasticis exercendis interdicit.
2. In hoc prsBcipue ipsa differt a judiciali suspensione, quod adhibetur tanquam extraordinarium remedium in pœnam admissi criminis; ideôque ad ejusdem impositionem non requiruntur nec f omise judiciales, nec canonicse admonitiones. Satis erit proinde, si Prselatus hanc pœnam infligens, simplici utatur prsecepto, quo declaret se suspensionem ab exercitio sacrorum officiorum vel ecclesiasticorum munium indicere.
3. Hujusmodi prseceptum semper in scriptis intimandum est, die et mense designato ; ideoque autem fieri débet vel ab ipso Ordinario, vel ab alia persona de expresso ipsius mandato. In eadem tamen intimatione exprimendum est, quod ejusmodi punitio irrogatur in vim Tridentini decreti, Sess. XIV, c. I. de reform., ex informata conscientia vel ex causis ipsi Ordinario notis.
4. Debent insuper exprimi partes exercitii ordinis vel officii, ad quas extenditur suspensio; quod si suspensus interdictus sit ab officio, cui alter in locum ipsius substituendus est, ut puta
Œconomus in xura animarum, tune substitutus mercedem percipiet ex fructibus beneficii in ea portione, quse juxta prudens Ordinarii arbitrium taxabitur. Ai si suspensus in hac taxatione se gravatum senserit, moderationem provocare poterit apud curiam Archiepiscopalem; aut etiam apud Sedem Apostolicam.
5. Exprimi item débet tempus durationis ejusdem pœnse. Abstineant tamen Ordinarii ab ipsa infligenda in perpetuum. Quod si ob graviores causas Ordinarius censuerit eam imponere non ad tempus determinatum, sed ad suum beneplacitum, tune ipsa habetur pro temporanea, ideoque cessabit cum jurisdictione Ordinarii suspensionem infligentis.
6. Suspensioni ex informata eonseientia justam ac legitimam causam prsebet crimen, seu culpa a suspenso eommissa. Hsee autem débet esse occulta, et ita gravis, ut talem promereatur punitionem.
7. Ad hoc autem ut sit occulta requiritur, ut neque in judicium , neque in rumores vulgi deducta sit, neque insuper ejusmodi numéro et qualitati personarum cognita sit, unde delietum censeri debeat notorium.
8. Verum tenet etiam suspensio si ex pluribus delictis aliquod fuerit notum in vulgus; aut si crimen, quod ante suspensionem fuerat occultum, deinceps post ipsam fuerit ab aliis evulgatum.
9. Prudenti arbitrio Prselatorum relinquitur suspensionis causam, seu ipsam culpam delinquenti aut patefacere, aut reticere. Partes alioquin pastoralis sollicitudinis et charitatis eorumdem erunt, ut si istiusmodi pœnam suspenso
manifestare censuerint, ipsa ex patemis, quas interponent, monitionibus, nedum ad expiationem culpse, veram etiam ad emendationem delinqaentis, et ad occasionem peccandi eliminandam inserviat.
10. Meminerint vero Prsesules, quod si contra decretum, quo irrogata fuit suspensio, promoveatur recursus ad Apostolicam Sedem, tune apud ipsam comprobari débet culpa, quse eidem prœbuit occasionem. Gonsultum idcirco erit, ut antequam haec pœna infligatur, probationes illius, quamtumvis extrajudicialiter et secreto colligantur; ita ut eo ipso, quod cum omni certitudine culpabilitatis in punitione inferenda proceditur, si deinceps causa examinanda est apud Apostolicam Sedem, probationes criminis in eas difficultates haud impingant, quae ut plurimum occurrunt in istiusmodi judiciis.
11. A decreto suspensionis ex informata conscientia non datur appellatio ad tribunal superioris ordinis. Postquam idcirco clericus intimationem suspensionis habuerit, si nihilominus appellationem interponere, ejusque obtentu in altari ministrare, seu quovis modo suum ordinem solemniter exercere présumât, statim incidit in irregularitatem.
12. Semper tamen patet aditus ad Apostolicam Sedem ; et in casu quo clericus absque sufficienti ac rationabili causa se bac pœna multatum reputet, recurrere poterit ad Summum Pontificem.
Intérim tamen in vigore permanet decretum suspensionis usque dum ab ipso Pontiûce, vel a S. Gongregatione^ quse de recursu îudicare débet, non fuerit rescissum aut etiam moderatum.
