LIVRE ΠῚ, CHAPITRE VIH

$ II. Le pæan. w

: Reste le pæan, dont on s’est servi à partir de T. mais sans bien s’en rendre compte. Le pæan est u espèce de rhythme, ui se rat!

prime le rapport de tro

expriment, l'un le rappo

ἵ L re le rapport de ‘deux à un. Le tion se

qui-altère , se rat-

ns ( rée qu'ils ont une mesure certaine; et il fant prené > + a est le . seul ® ous ceux dont nous avons s de me

Χρυσεοχομα Éxare ru Au.

L'autre, au contraire, commence par trois brèves et finit par une longue :

Μέτα δὲ γᾶν ὑδᾶταὰ τ᾿ὠχεᾶνον ἥφανισε ET.

Celui-ci convient à la fin, parce que la brève, ne formant pas un temps complet, produit une cadence tronquée 8. Il faut donc couper la phrase par une longue, et bien marquer la fin, non par le secours du copiste, ou de quelque signe d'écriture, mais au moyen du rhythme. Nous venons de dire que le style doit avoir un rhythme, et un rhythme qui lui convienne , et nous

ävons dit en même termps qu'elle est l'espèce de mètre qui forme 16 SG oratoire,

tres rhythmes Ὁ

3% , PHTOPIKH. : τ΄:

Δ΄, Τὴν δὲ λέξιν ἀνά χη εἶναι ὃ εἰρομένην καὶ τῷ σὺνγ--" δέσμω μίαν; ὥσπερ αἱ ἐν τοῖς διθυράμξοις ἀναξολαί" ἢ κατεστραμμένην χαὶ ὁμοίαν ταῖς τῶν ἀρχαίων ποιητῶν ἀντιστρόφοις. il μὲν οὖν εἰρομένη λέξις, ἡ ἀρχαία ἐστίν" Hpo-. δύτου Θουρώυ ἥδ᾽ ἱστορίης ἀπόδεξις. Tai γὰρ πρότερον μὲν ἅπαντες, νῦν δὲ οὐ πολλοὶ χρῶνται. Λέγω δὲ εἐἐρομένην, ἢ οὐδὲν ἔχει τέλος na αὑτὴν, ἂν μὴ τὸ πρᾶγμα λεγόμε-:" vay τελειωγῇ. ἔστι δὲ ἀηῶὰς, διὰ τὸ ἄπειρον" τὸ γὰρ τέλος πάντες βούλονται χοα7ορᾷν. Διόπερ ἐπὶ τοῖς χαμπτῆρσιν ἐκπνέουσι χαὶ ἐχλύονται" προορῶντες γὰρ τὸ πέρας, οὐ. χάμβνουσι πρότερον. él μὲν οὖν. εἰρομένη τῆς. λέξεως, ἔστιν

Nn0E.

© Β΄; Κατεστραμμένη δὲ, ἡ ἐν πέριόδοις" λέγω δὲ περίοδον; λέξιν ἔχουσαν ἀρχὴν καὶ τελευτὴν αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν, καὶ μέγεθος εὐσύνοπτον" ἡδεῖα δ᾽ ἡ τοιαύτη, χαὶ εὐμαθής " ἡδεῖα μὲν» διὰ τὸ ἐναντίως ἔχειν τῷ ἀπεράντῳ". χαὶ ὅτι αἰεί τι οἴεται ἔχειν ὁ ἀνοοστὴς, τῷ αἰεὶ πεπεράνθαι τε, αὐτῷ τὸ δὲ μηδὲν. προνοεῖν εἶναι, μηδὲ ἀνύειν, ἀηδές. Εὐμαθὴς δὲ, ὅτὶ ebuyr μόνευτος" τοῦτο δὲ, ὅτι ἀριθμὸν ἔχει # ἐν περιόδοις λέξις, ὃ πάντων " εὐμνημονευτότατον. Διὸ καὶ τὰ μέτρα πάντες μνημονεύουσι μᾶλλον τῶν χύδην" ἀριθμὸν γὰρ ἔχει ᾧ μετρεῖται. Δεῖ δὲ τὴν περίοδον xai τῇ διανοίᾳ τετελειῶ--