‹ La théologie de saint HippolyteChapitre 209 sur 210 · ADDENDA · texte numérisé non relu

ADDENDA

P. Li. 1. 31. — Sur le récit attribué par Palladius à Hippolyte, voir maintenant Dom Cuthbert Butler, The Laiiaiac history of Palladius, t. 2, Cambridge, 1904, 65, p. 160-16"2, avec la note ibid.,

P. 147. note 2. — On peut conjecturer qu'Hippolyte se prononçait en faveur de la communion quotidienne, car telle parait avoir été la tradition de l'Eglise romaine, constatée au quatrième siècle par saint Jérôme, Ep. 48, 15, Ad Pammachmm : Scio Romae hanc esse consuetudinem. ut fidèles semper Cliristi corpus accipiant, quod nec repraehendo nec probo : unusquisque enim in suo sensu abundet. Ep. 71,6, AdLiicinium : De sabbatho quod quaeris,utrum jejunandum sit, et de Eucharistia, an accipienda cotidie, quod Romana Ecclesia et Hispaniae observare perhibentur, scripsit quidem et Hippolytus, vir disertissimus et carptim diversi scriptores e variis auctoribus edidere. — Au cinquième siècle, le biographe de sainte Mélanie la jeune atteste la même tradition, et en rattache l'origine aux apôtres Pierre et Paul. Voir M. Gard. Rampolla del Tindaro, Santa Melania giuniore, senatrice romana; dociimenti contcmporanei e note. Roma, tipografia vaticana, 1905, fol., vita fatina, 62, p. 36, 1. 17-21 : Numquam haec cibum corporalem accepit, nisi prius corpus Domini communicasset, quod maxime propter tutelam animae percipiebat, quamquara et consuetudo Romanis sit per singulos dies communicare. Primitus enim Apostoloriim beatissimus Petrus episcopatum gei'ens, deinde beatus Paulus ibidem consummatus hanc traditionem fecerunt. Cf. ibid., nota 38, p. 250-252.

Page 1