Oresme, Tract, c. 1, p. XCIV

APPENDICES

fies, Ad primam dicitur, neg^ndo minorem, quia difficile

est quod mefôtttdfea portaient boba sua socum. Et ad secuûdam dicitur quod aecêssariurii

capitur alio modo, ut visum est.

2^m Oubi 'uni.— Ad secundum dubium. Arguitur quod sic, quia dicimus hominem divitem habentem divitias esse felicem.Secundosic, illesuntvere divitie, sine quibus non potest habcri bene finis pecunie. Ideo dicit philosophus, quod in usura est fidejussor hominis *.

In oppositum. Oppositum arguitur : Illa non sunt vere divitie, pro quibus stat hominem perire famé ; sed hoc est per muititudinem pecunie, ïg-itUr â, etc. Patet consequeutia, et major et minor apparet de quodam calibe qui petiit quod quidquid tang-eret fieret aurum, quo habito periit famé.

ium notab. — Pro illo est notandum, quod ille proprie dicitur dives, qui est sibi ipsi sufficiensad vite sufficientiam.

Ex hoc sequitur corrélative quod ad hoc quod sint vere

divitie requiritur quod ordineutur ad necessitatem vitas 3.

2"* notab. - Secundum notandum est, quod titulus questionis potest intell ig-i duplieitôT. Uno modo, utrum multitudo, etc. . . sint vere divitie per se; alio modo, utrum sint vere divitie per accidens.

ia Goncl. — Prima proposition multitudo pecuniarum non sunt vere divitie per se, patet per rationem philosophi post oppositum 4.

2a concl. — Secundaconclusio, multitudo pecuniarum sunt vere divitie per accidens, patet per rationem secundam, ante oppositum.

Ex istis sequitur correlarie quod solum divitie naturales sunt vere divitie de per se ; patet, quia sufficiunt ad vite necessitatem.

Ad rationes. — Ad ratio nés post oppositum. Ad primam dicitur, quod ille sunt vere divitie, quia a multis sapientibus et prudentibus appetuntur; sed sic non est de multitudiiie pecuniae.

2^s Articulus, de mutatione monetae. — Ad secundam

i. Aristot., Ethic. V. 5 § 14. — Div. Thom. in Ethic, V. 9. Alh. in Ethic. V. 2, litt. g.