ELEGIA

Attigerat cœli mediam nox humida metam :

Jam strepitum tota presserat urbe quies. Ac nisi quos pernox avidos tum forte tenebat

Aléa, per cunctos cœperat ire sopor.

Tum studiis vates, ut erat defessus, omissis,

Straverat baud molli membra caduca toro. Plurima librorum temere conferta per omnem

Congeries mensam, prona, supina, jacet.

Multa cubât supraque libros infraque papyrus,

Et calamus nigro lentas in amne natat.

Non bene restinctus, brève per conclave, sequacem

Cum volucri fumum lychnus odore vomit.

Mus etiam creco veniens clam plurimus antro

Forte rudi chartas dente librosque terit. Ipse tamen vates operum securus, et alta

Utraque perfusus lumina nocte jacet.

Dumque jacet, mentem variis illusa figuris,

Et variis terrent tristia visa modis.

Ante oculos longo mutili stare agmine versus

Quos cerebro ductos finxerat ante suo.

Finxerat : et versa calami mox cuspide fixos

Ad fréta Leth.ei miserat atra lacus.

Ora, malum ! turpata notis squalentibus horrent;

Nec numerus fractos nec tenet ordo pedes. Deiphobus sic ille manus naresque revulsos

Truncaque non uno vulnere membra tulit.

Horruerat visis : gemitus tum flebilis aures

Impulit, et rmestis massta querela sonis : « Aspicis ? An sensus, odio durante, paternos

Respuis, et nostrum te piget esse pâtre m? Aspice, vix natos rabies quos dira peremit :

Et scelus in nobis, barbare, nosce tuum. Tu pater es ; nobis licet hoc admittere nomen :

Quamlibet excuses, nos tua turba sumus.

Turba sumus vena patrii mox nata cerebri :

Cœsaque crudeli, vix bene nata, manu.

Qui dederas vitam (decleras tu namque) dedisti,

Barbara, de Claudo pâtre, noverca, necem. Qui modo nascentes calamus susceperat, idem

Heu ! acie caesos abstulit iste sua.

Quae dederat cunas gremio candente papyrus,

Mox tumulum verso nigra colore dédit.

Et bene, quod primum posuit mutata colorem :

Officio dignum, quod modo praestat, habet. Est nigra, vitali quia cassos lumine condit ;

Ut modo, nascentes cum tulit, alba fuit. Atra quod est, non bic calami diffusus hiulco

Ore color, quamvis bine iit, omnis iit. Noster enim, noster cruor est, per vulnera fusum

Charta bibit : nostro tineta cruore madet. Illa quidem vellet, scelus aversata, rubere :

Nigricat : baec saltem signa pudoris habet. Tu tamen indormis sceleri : non conscius borror

Corda quatit : justus non premit ora rubor. Quid gravius Medea, tamen Medea, theatris

Nota, tuus fecit quam furor, ausa fuit? Illa manum tinxit puerorum sanguine; nigram

Respice de nostra, barbare, ceede manum. Dulce foret nunquam tenues venisse sub auras :

Viximus, ut, posses quos jugulare, forent.... » Infremuit vates : oculos exterritus ultro

Deseruit penna praecipitante sopor.

Ille manu tentans et arnica voce fugaces

Sistere, sic maesto fiebilis ore vocat.

Cur avidum proies fugis heu ! dilecta parentem ?

Respuis amplexus cur mea turba meos ?

Cur gemimus dum tendo manus, et brachia circum,

Vana per elusas labitur umbra manus ?

Quem fugitis, nati ? Quid amaros fundere questus,

Tristiaque, heu ! patri dicere verba juvat "?... Vis rapuit me (nostis enim) vis major, et atrum

In scelus invitas impulit ire manus.

Quis mihi, fatalem calamum cum dextra teneret,

Quis mihi tum strinxit mollia corda dolor ? Corda dolor strinxit, rigidum sed stringere telum

Non vetuit : caecus quam frui ille dolor ! Sed tamen et vulnus, memini, cum triste pararem

Bis gelidam sensi terque rigere manum.

Ter calamus frustra pices demersus in amne

Nil bibit : appressi : nulla que facta nota est. Debueram tristi monitus desistere cœpto,

Debueram : sed mens tum mihi Iccva fuit. Dicite blandito quoties vos pectore fovi :

Et milii quam gratum vos peperisse fuit.

Hic ego seu molli recubabam solus in herba : Vos habui mecum : sic bene solus eram.

Seu teneros inter spatiabar lentus amicos : Vos cecini : gratus sic mibi cœtus erat.

Vos ego monstrabain, licet hoc non forte petebant Si peterent; non bis sollicitandus eram

Lauricomosuna nemorum lustrate recessus.

Ducite festivos agmina lœta choros.

Tuque sinu dulces sobolis quœ condis amatœ Relliquias, fletus excipe, charta, meos.

Excipe, dum iletu penitus delente lituras Ponat et invisam pagina pura crucem.

Tuque meos sic quae potuisti lœdere versus

Indicium nostri, penna, doloris habe.

Non mihi jam notos operam praestabis ad usus ;

Nulla mihi de te pagina dives erit.

Nec nisi cum nugas agitabo forte pédestres,

Te capiam ; culpœ pa-na sit ista tuae.

(Bibl. div. Ancien Fonds, n° 4%. F- 274)

A très illustre et docte seigneur, le seigneur président Bouhier.